Μετατρέψτε το παραμύθι σε μια μικρή συζήτηση βοηθώντας το παιδί να παρατηρεί, να εκφράζεται και να ανακαλύπτει νέες λέξεις

Την ώρα του παραμυθιού έχουμε συχνά έναν μικρό στόχο: να φτάσουμε μέχρι το τέλος της ιστορίας πριν το παιδί χάσει το ενδιαφέρον του, ζητήσει νερό ή αποφασίσει ότι είναι πολύ πιο συναρπαστικό να πηδήξει πάνω στο κρεβάτι. Ίσως, όμως, οι πιο σημαντικές στιγμές να είναι ακριβώς εκείνες που μας κάνουν να σταματήσουμε την ανάγνωση.

Μια ερώτηση για την εικόνα, μια αστεία παρατήρηση, μια ανάμνηση που του ήρθε ξαφνικά ή ακόμη και η επιμονή του να μιλήσετε για εκείνο το μικροσκοπικό παπάκι στη γωνία της σελίδας. Όλα αυτά είναι μέρος της διαλογικής ανάγνωσης, μιας απλής προσέγγισης που μετατρέπει το διάβασμα από μονόλογο σε συζήτηση.

Η μέθοδος αναπτύχθηκε τη δεκαετία του 1980 από τον αναπτυξιακό ψυχολόγο Grover Whitehurst και τους συνεργάτες του και βασίζεται σε μια πολύ απλή ιδέα: ο γονιός δεν χρειάζεται να είναι ο μόνος που «διαβάζει» την ιστορία. Το παιδί μπορεί να συμμετέχει, να παρατηρεί, να ρωτά, να προβλέπει τι θα συμβεί και να συνδέει όσα βλέπει με τη δική του καθημερινότητα.

Μάλιστα, πρώιμες έρευνες έδειξαν ότι τα παιδιά που συμμετείχαν σε αυτού του είδους τη διαδραστική ανάγνωση παρουσίαζαν μεγαλύτερη πρόοδο στην εκφραστική τους γλώσσα.

Επτά μικρά πράγματα που μπορείτε να κάνετε την ώρα του παραμυθιού

1. Δείξτε πράγματα στις εικόνες

«Πού είναι ο σκύλος;», «Βλέπεις το κόκκινο μπαλόνι;». Απλές ερωτήσεις βοηθούν το παιδί να συνδέσει τις λέξεις με όσα βλέπει.

2. Κάντε μικρές παύσεις

Δοκιμάστε να αφήσετε μια πρόταση στη μέση: «Το αρκουδάκι φοράει ένα…». Περιμένετε λίγο και αφήστε το παιδί να συμπληρώσει τη λέξη. Αν δεν το κάνει, δεν πειράζει. Δεν είναι τεστ.

3. Ρωτήστε «τι λες να γίνει μετά;»

Ακόμη κι αν η απάντηση δεν έχει καμία σχέση με την πραγματική συνέχεια της ιστορίας, αφήστε το να φανταστεί. Το ζητούμενο δεν είναι να μαντέψει σωστά, αλλά να μπει στην ιστορία.

4. Φέρτε την ιστορία στη δική του καθημερινότητα

«Θυμάσαι που είδαμε κι εμείς έναν τέτοιο σκύλο στο πάρκο;». Οι μικρές αυτές συνδέσεις κάνουν όσα συμβαίνουν στις σελίδες πιο οικεία.

5. Προσθέστε λίγες λέξεις σε όσα λέει

Αν το παιδί πει «μεγάλος σκύλος», μπορείτε απλώς να συνεχίσετε: «Ναι, ένας μεγάλος, χνουδωτός σκύλος!». Χωρίς διορθώσεις και χωρίς πίεση, του προσφέρετε λίγο περισσότερο λεξιλόγιο.

6. Ακολουθήστε το ενδιαφέρον του

Εσείς διαβάζετε για μια αρκούδα, αλλά εκείνο θέλει να μιλήσει μόνο για το μικρό παπάκι που φαίνεται στο βάθος; Μιλήστε για το παπάκι. Δεν χρειάζεται κάθε ανάγνωση να ακολουθεί πιστά το κείμενο.

7. Διαβάστε το ίδιο βιβλίο για εκατοστή φορά

Μπορεί εσείς να έχετε κουραστεί να το βλέπετε, αλλά για το παιδί η επανάληψη έχει αξία. Όταν γνωρίζει καλά μια ιστορία, μπορεί πιο εύκολα να προβλέψει τι ακολουθεί, να συμπληρώσει φράσεις και, σιγά σιγά, να αρχίσει να σας την «διαβάζει» κι εκείνο.

Με τα μωρά τα πράγματα είναι ακόμη πιο απλά. Δείξτε αυτό που κοιτούν και ονομάστε το: «Να η γάτα!». Κάντε μια μικρή παύση, περιμένετε την αντίδρασή τους και ακολουθήστε το βλέμμα τους. Ένα χαμόγελο, ένας ήχος ή ένα χεράκι που δείχνει μια εικόνα είναι ήδη μια μικρή «συζήτηση».