Ο Θανάσης Δάπης ονειρευόταν να φορέσει τη φανέλα της Barcelona μέχρι που συνειδητοποίησε ότι τίποτα άλλο δεν του δίνει τόση χαρά όσο το να δημιουργεί
της Αθανασίας Μπίδιου
Δεν υπήρξε ποτέ η μία, καθοριστική στιγμή που όρισε τη διαδρομή του Θανάση Δάπη. Η τέχνη δεν μπήκε ξαφνικά στη ζωή, ήταν εκεί από πάντα, σαν μια εσωτερική βεβαιότητα που ζητούσε διαρκώς επιβεβαίωση. Το οικογενειακό του περιβάλλον υπήρξε γεμάτο τέχνη. Δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά αφού η γιαγιά του είναι η γνωστή γκαλερίστα της Θεσσαλονίκης Λόλα Νικολάου.
Αν και όπως λέει ο Θανάσης Δάπης μικρός ονειρευόταν να φορέσει τη φανέλα της Barcelona, κάπου στο γυμνάσιο – λύκειο άρχισε να συνειδητοποιεί ότι η τέχνη είναι ανάγκη και ότι τίποτα άλλο δεν του δίνει τέτοια χαρά στη ζωή του όσο το να δημιουργεί.
Έτσι, μετά την αποφοίτηση από το Κολλέγιο Ανατόλια συνέχισε τις σπουδές του στο Τμήμα Καλών Τεχνών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και στη Facultad de Bellas Artes της Universidad Complutense de Madrid.
Μεγαλώνοντας μέσα στην Τέχνη
Δεν μπορώ να μην ρωτήσω πώς τον διαμόρφωσαν ως άνθρωπο και εικαστικό όλα όσα έζησε μεγαλώνοντας μέσα στη γκαλερί Λόλα Νικολάου. «Σίγουρα είναι τεράστια τύχη για κάθε παιδί που το χέρι του «πιάνει» λίγο παραπάνω από των φίλων του και η φαντασία του οργιάζει να μεγαλώνει σε ένα περιβάλλον τέτοιο. Εικόνες άπειρες, κουβέντες που ακούς από ανθρώπους που θαυμάζεις, συζητήσεις που κάνουν μαζί σου… Είναι πράγματα, που ένα παιδί δεν μπορεί να αντιληφθεί καθώς είναι η καθημερινότητα του αυτή και θεωρεί δεδομένο, περνάν στο υποσυνείδητο λοιπόν όλα αυτά και μόνο τώρα μετά από χρόνια μπορώ να αντιληφθώ πόσο τυχερός υπήρξα σαν παιδί. Και θα έλεγα πως έχω επηρεαστεί περισσότερο ως άνθρωπος και όχι τόσο σαν εικαστικός. Για αυτό άλλωστε υπάρχει η Σχολή Καλών Τεχνών», τονίζει στο Vwoman ο Θανάσης Δάπης.
Στους ανθρώπους που τον επηρέασαν ξεχωρίζει τον Γιώργο Τσακίρη, δάσκαλό του στη σχολή και τον μέντορα και συνεργάτη του Στράτο Καλαφάτη. Ο ίδιος, πάντως, δεν πιστεύει ότι η ταυτότητα διαμορφώνεται ποτέ ολοκληρωτικά αλλά είναι ένα έργο σε συνεχή εξέλιξη.
Από το ebnefsis και πέρα
Η εικαστική του διαδρομή σφραγίστηκε από ένα έργο που γεννήθηκε μέσα στις πιο παράξενες συνθήκες: το ebnefsis., το οποίο αρχικά ξεκίνησε ως ένα project για το Instagram και στη συνέχεια έγινε βιβλίο.
«Πήρα το πτυχίο μου τον Μάρτιο του 2020 μία μέρα πριν το lockdown. Ήταν μια γροθιά στο στομάχι. Είχα την έντονη ανάγκη να εκφραστώ αλλά δεν είχα πρόσβαση στο στούντιό μου ή τη δυνατότητα να ζωγραφίσω στο σπίτι μου. Άρχισα να γράφω τους προβληματισμούς και τις σκέψεις μου σε χαρτιά, τα οποία στη συνέχεια φωτογράφισα και ανέβασα στο Instagram account μου, το @ebnefsis. Είχα την ανάγκη να βγει προς τα έξω αυτό που βίωνα. Η απήχηση του project ήταν απρόσμενη και αποφάσισα να κάνω το επόμενο βήμα. Συνδύασα τον λόγο με εικόνες και εξέδωσα το βιβλίο ebnefsis. Δούλεψα ένα χρόνο πάνω σε αυτό το project, το οποίο μου άνοιξε νέες προοπτικές », εξηγεί ο Θανάσης.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Αν τον ρωτήσεις τι σημαίνει για εκείνον η ιδιότητα του καλλιτέχνη, απαντά χωρίς δισταγμό: «Ο όρος που με εκφράζει περισσότερο είναι visual artist. Άσχετα που η Σχολή στο απολυτήριο της σου δίνει τον τίτλο του ζωγράφου -στην περίπτωση μου- δεν επιθυμώ ο τίτλος αυτός να με περιορίζει δημιουργικά. Αύριο μπορεί να αποφασίσω να φτιάξω ένα έπιπλο η ρούχα…».
Η ζωγραφική του είναι γεμάτη συμβολισμούς, με μια εκρηκτική, εξπρεσιονιστική ιδιοσυγκρασία. Αγαπά τα μεγάλα έργα, δουλεύει με ακρυλικά, λάδια, παστέλ, σπρέι, και δεν διστάζει να πειραματιστεί.
Από πού αντλεί έμπνευση; Η απάντηση έρχεται αφοπλιστικά ειλικρινής: «Ειλικρινά, όσο cliché κι αν ακουστεί, οτιδήποτε μπορεί να αποτελέσει έμπνευση. Και νομίζω πως αυτό σαν δήλωση μπορεί να εκφράσει τον οποιοδήποτε δημιουργό-καλλιτέχνη. Μπορώ να παραθέσω άπειρα ονόματα από όλο το καλλιτεχνικό φάσμα: τον Wong Kar-wai, τον Rilke ή τη Δημουλά, τον Bloody Hawk ή τον Paul Kalkbrenner, τον Anthony Bourdain, τον Γιάννη Βαρελά ή την Yayoi Kusama… από όποιον και οτιδήποτε μου δημιουργείται κάποιο συναίσθημα».
Τα επόμενα βήματα
Στην παρούσα φάση, ο Θανάσης Δάπης βρίσκεται σε μία έντονα δημιουργική περίοδο.
Από σήμερα, Τετάρτη 9 Σεπτεμβρίου και για λίγες ημέρες παρουσιάζει στο Volume R στη Θεσσαλονίκη το εικαστικό εγχείρημα project Big by Little, μία συνέχεια της εικαστικής μπουγάδας που «απλώθηκε» πάνω από τη Μορκεντάου σε συνεργασία με τους Minas Kosmidis Architects το πλαίσιο του Open House Thessaloniki 2024. Τα σεντόνια που φιλοτεχνήθηκαν κόπηκαν σε επιμέρους τμήματα, τελαρώθηκαν και φιλοξενήθηκαν στο εργαστήρι του Θανάση Δάπη, όπου παιδιά από τα Παιδικά Χωριά SOS, με τη βοήθεια του εικαστικού καθώς και του αρχιτέκτονα Μηνά Κοσμίδη, τα μετέτρεψαν σε μοναδικά έργα τέχνης. Αυτά τα έργα επιστρέφουν στην πόλη και τα έσοδα από την πώλησή τους θα ενισχύσουν στα Παιδικά Χωριά SOS.
Big by Little: Έργα τέχνης από τα παιδιά των Παιδικών Χωριών SOS παρουσιάζονται στη Θεσσαλονίκη
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
«Ήταν μια πολύ ωραία εμπειρία να δουλεύω με παιδιά. Μακάρι να ήταν περισσότερα και να είχαμε κι άλλο χρόνο. Η αλληλεπίδραση και συνεργασία μου έδωσε πολλή ενέργεια, σαν μια καλλιτεχνική αναζωογόνηση θα έλεγα και ήρθε στο καλύτερο σημείο χρονικά καθώς ετοιμάζω πολλά πράγματα αυτό τον καιρό. Ακούς και βλέπεις πράγματα στα παιδιά και μαθαίνεις, εξελίσσεσαι, όχι μόνο καλλιτεχνικά αλλά και σε ανθρώπινο επίπεδο», λέει ο Θανάσης Δάπης.
Τα επόμενα βήματά του είναι ήδη χαραγμένα. Συγκεκριμένα, συμμετέχει με την Γκαλερί Λόλα Νικολάου στην επερχόμενη Art Athina που γίνεται στο Ζάππειον Μέγαρον μεταξύ 18-22 Σεπτεμβρίου. Παράλληλα, ετοιμάζει την πρώτη του ατομική έκθεσης στην Γκαλερί Λόλα Νικολάου η οποία ανοίγει την Πέμπτη 30 Οκτωβρίου 2025 και θα έχει διάρκεια ένα μήνα. Και μέσα στο 2026 θα πραγματοποιήσει και την πρώτη του ατομική έκθεση στην Γκαλερί CAN Christina Androulidaki, στην Αθήνα.
Και όλα αυτά χωρίς να αποχωρίζεται μέχρι στιγμής τη Θεσσαλονίκη: «Μέχρι και σήμερα που μιλάμε η ζωή μου τα έφερε έτσι που η μόνη περίοδος που έλειψα από τη Θεσσαλονίκη ήταν για να κάνω Erasmus σαν φοιτητής στην Μαδρίτη μερικούς μήνες. Δεν επιδίωξα ποτέ να φύγω, δεν χρειάστηκε κιόλας. Μου αρέσει πολύ η Θεσσαλονίκη, νιώθω πολύ άνετα εδώ. Και η Αθήνα μου αρέσει όλο και περισσότερο, ίσως κατέβω κάποια στιγμή μόνιμα», αναφέρει.
Ποια είναι τα όνειρα του για το μέλλον; «Στόχος μου κάποια στιγμή να ζω και να έχω το studio μου στην Νέα Υόρκη», απαντά ο Θανάσης Δάπης.
