Για μία μητέρα το παιδί της είναι όλος ο κόσμος. Τέσσερις μαμάδες,όμως, που χρειάστηκε να αλλάξουν όλο τον κόσμο για το παιδί τους μοιράζονται την ιστορία τους.
Της Σοφίας Αποστολίδου
Λένε πως όταν μια γυναίκα γίνεται μητέρα αποκτά υπερδυνάμεις, με κυριότερη τη δύναμη να αλλάζει τον κόσμο για το παιδί της. Κάποιες μαμάδες όμως χρειάστηκε να μαζέψουν ακόμα περισσότερες δυνάμεις για να μπορέσουν να σπάσουν τα στερεότυπα που υπήρχαν, να αλλάξουν τα δεδομένα και να κάνουν τον κόσμο καλύτερο για το παιδί τους.
Η Γεωργία Μπάρου, η Άννα Παναγιωτίδου, η Τέρψη Πασχάλη και η Μάγδα Μαυρουδή βρέθηκαν αντιμέτωπες με την άγνοια, τα στερεότυπα, τον φόβο και την έλλειψη υποστήριξης, όμως επέλεξαν να μη σιωπήσουν. Αντί να αποδεχτούν τα εμπόδια, τα μετέτρεψαν σε αγώνα, διεκδίκηση και κοινωνική προσφορά.
Με αφετηρία το προσωπικό τους βίωμα, άνοιξαν δρόμους, δημιούργησαν κοινότητες, ενημέρωσαν, ενέπνευσαν και έδωσαν φωνή σε χιλιάδες άλλες μητέρες και παιδιά. Μέσα από τις ιστορίες τους στη Vwoman με την ευκαιρία της Γιορτής της Μητέρας μιλούν για τις δυσκολίες, τις μάχες, τις ενοχές, τη δύναμη αλλά και την αγάπη που μπορεί να μετακινήσει βουνά.
Γεωργία Mπάρου, Πρόεδρος και ιδρύτρια της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων Παιδιών με Δυσλεξία και Μαθησιακές Δυσκολίες
«Πριν από 27 χρόνια, όταν η 6χρονη κόρη μου πήγε στην Πρώτη Δημοτικού, διαπίστωσα πως οι δυσκολίες που συνάντησε στην κατάκτηση του γραπτού λόγου δεν συμβάδιζαν με το χαρισματικό παιδί που γνώριζα μέχρι τότε. Άρχισα να αναζητώ πληροφορίες για την αιτία των δυσκολιών της, αλλά και για τους τρόπους με τους οποίους θα μπορούσε να βοηθηθεί. Στο ταξίδι αυτό της αναζήτησης —στο οποίο συνεχίζω να βρίσκομαι— ανακάλυψα πόσες δυσκολίες της προσχολικής ηλικίας υπήρχαν, για τις οποίες κανείς δεν με είχε ενημερώσει .Η κόρη μου άργησε να μιλήσει. Όταν πρωτοξεκίνησε, έκανε αντικατάσταση γραμμάτων και συλλαβών. Δεν θυμόταν τα ονόματα των δασκάλων στον παιδικό σταθμό, των συμμαθητών της, τα τραγουδάκια… Δυσκολευόταν να ξεχωρίσει το δεξί με το αριστερό.
Την ίδια στιγμή, όμως, είχε φοβερή εικονική μνήμη: ζωγράφιζε υπέροχα, χόρευε και τραγουδούσε χαρισματικά. Κι όμως, οι δάσκαλοι στο Δημοτικό με διαβεβαίωναν πως το παιδί δεν είχε μαθησιακές δυσκολίες. Με το Γυμνάσιο, οι ανάγκες στα μαθήματα άρχισαν να αυξάνονται και εκεί ενεργοποιήθηκα ακόμη περισσότερο. Απευθύνθηκα στις υψηλότερες εκπαιδευτικές βαθμίδες, όπου διαπίστωσα πως η άγνοια ήταν, δυστυχώς, στον ίδιο βαθμό. Οι γνώσεις τους ήταν σχεδόν ανύπαρκτες.
Αυτό ήταν η αφετηρία, ώστε να δημιουργηθεί ένας φορέας, διεκδίκησης των αναγκών και δικαιωμάτων των παιδιών μας. Έτσι, το 2000 άρχισα να ψάχνω άλλους γονείς. Χρειάστηκαν δύο χρόνια, αναζητώντας τους πόρτα-πόρτα, για να βρω τους πρώτους σαράντα ώστε να δημιουργήσουμε τον φορέα μας. Με την εθελοντική προσφορά φίλων —ενός δικηγόρου και ενός λογιστή— αλλά και την παραχώρηση έδρας από τον Δήμο Καλαμαριάς, ο σύλλογος έγινε πραγματικότητα.
Από το 2003, ξεκινήσαμε να διοργανώνουμε κάθε μήνα εκδηλώσεις ενημέρωσης για γονείς και εκπαιδευτικούς, με μεγάλη επιτυχία. Με τους αγώνες μας, συμβάλλαμε τελικά στο να ψηφιστούν νόμοι υποστήριξης για τα παιδιά μας. Διοργανώσαμε δέκα μεγάλα συνέδρια στην πόλη μας -κάποια από τα οποία επαναλάβαμε και στην Αθήνα- καθώς και πολλές εκδηλώσεις σε όλη τη χώρα, με εξαιρετικούς ομιλητές από την Ελλάδα και την Ευρώπη.Μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες μας ήταν το κατασκηνωτικό πρόγραμμα δέκα ημερών για εφήβους, όπου φιλοξενήσαμε 60 παιδιά από όλη την Ευρώπη.
Με τη στήριξη του Υπουργείου Παιδείας, το πρόγραμμα αυτό στέφθηκε με πολύ μεγάλη επιτυχία. Συμμετείχαμε σε πάρα πολλές τηλεοπτικές εκπομπές, ιδιαίτερα στην κρατική τηλεόραση, με πολύ μεγάλη ανταπόκριση. Τελικά, καταφέραμε να ενεργοποιήσουμε πολλούς εκπαιδευτικούς να κατανοήσουν την ανάγκη για μετεκπαίδευση στην Ειδική Αγωγή. Παράλληλα, βοηθήσαμε αμέτρητους γονείς, καθοδηγώντας τους για όλα όσα μπορούν και αξίζει να κάνουν για τα παιδιά τους.Ο δρόμος αυτός έχει ακόμη μεγάλη συνέχεια. Χρειαζόμαστε όλους τους γονείς συσπειρωμένους και διεκδικητικούς, σε άμεση συνεργασία με την εκπαιδευτική κοινότητα. Χωρίς τη δική τους βοήθεια, η ζωή των παιδιών μας ως ενήλικες θα είναι δυσκολότερη. Ο αγώνας είναι διαρκής — τόσο για τις ανάγκες τους, όσο και για τα δικαιώματά τους».
Άννα Παναγιωτίδου, ιδρύτρια της θεατρικής ομάδας «Τ-αυτισμός» και μητέρα της Συμβούλου Ενδυνάμωσης Παρασκευής Σαλαβγιά
Η Άννα Παναγιωτίδου είναι η μητέρα πίσω από το «θαύμα» της Παρασκευής Σαλαβγιά. Όταν η Παρασκευή γεννήθηκε πρόωρα, ένα σωληνάκι παροχής οξυγόνου αποσωληνώθηκε τυχαία. Η ολιγόλεπτη στέρηση οξυγόνου προκάλεσε εγκεφαλική παράλυση και αριστερή ημιπληγία, με τους γιατρούς να δίνουν ελάχιστες ελπίδες για μια φυσιολογική ζωή. Η Άννα όμως αρνήθηκε να δεχτεί την αναπηρία ως «πεπρωμένο». Στάθηκε δίπλα της σε κάθε βήμα, μέχρι που το αδύνατο έγινε πραγματικότητα: Η Παρασκευή σπούδασε στο ΑΠΘ και σήμερα εμπνέει χιλιάδες ανθρώπους ως Σύμβουλος Ενδυνάμωσης. Με την επιθυμία να ανοίξει δρόμους και για άλλα παιδιά, η Άννα ίδρυσε τη θεατρική ομάδα “Ταυτισμός”, που αποτελείται από άτομα με αυτισμό, η οποία ετοιμάζεται τώρα για ένα τεράστιο βήμα: τη σκηνή του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης.
«Η πραγματικότητα που προκύπτει κάθε φορά είναι η πραγματικότητα που καλούμαστε να αποδεχτούμε και να αντιμετωπίσουμε. Η επιλογή του πως θα την βιώσουμε είναι εντελώς δική μας. Καλούμαστε την πρόκληση να την ανάγουμε σε πρόσκληση για εξέλιξη. Δεν είμαι τέλεια και ούτε θα γίνω. Δεν πιστεύω στην τελειότητα. Πιστεύω στην καθαρότητα, την αυθεντικότητα, την αλήθεια, την τρυφερότητα, τον σεβασμό και την συναίσθηση. Αυτή η μαμά θέλω να είμαι και για να τα καταφέρω χρειάζεται κάθε φορά να αντιμετωπίζω την δική μου τρωτότητα, τις δικές μου σκιές Η προσωπική μας πρόοδος και εξέλιξη χρειάζεται να είναι το μέλημα μας. Να γυρνάμε την πλάτη και να κλείνουμε τα αυτιά μας στις σειρήνες. Ούτε οι ενοχές ωφελούν, ούτε τα ατελείωτα γιατί.
Κάθε λάθος που κάνω το αντιμετωπίζω με επιείκεια και κατανόηση που μου δίνει την δύναμη να μην βαλτώνω αλλά να συνεχίζω ή να ξανά επαναξεκινώ. Η γκρίνια, η μιζέρια και να το να γυρνάς γύρω από την λακκούβα είναι τέλμα. Τα αυτιά και η καρδιά μας χρειάζεται να είναι ανοιχτά για τα παιδιά μας. Να τα ακούμε περισσότερο, παρά να μιλάμε. Να νιώθουμε συμπόνια όχι λύπηση, να δείχνουμε κατανόηση και να μην αντιδρούμε, να κατανοούμε.
Τα όρια είναι για την δημιουργία ασφαλούς περιβάλλοντος, ας μην τα μπερδεύουμε με τις φυλακές της δικής μας ανεπάρκειας και περιορίζουμε τα παιδιά μας. Όσο περισσότερο πιστεύουμε εμείς στις δυνατότητες μας και στις δικές τους, τόσο περισσότερο εμπνέουμε τα παιδιά μας να εξελίξουν τις ικανότητες τους, να προοδεύσουν και να ευτυχήσουν.
Ο Τένεσι Ουίλιαμς στο έργο του Γυάλινος κόσμος, εν στόματι της μητέρας Αμάντας προς την κόρη με αναπηρία, απευθύνει την ερώτηση “Προς τι η ζωή Λώρα;” και εγώ θα απευθύνω την ερώτηση προς όλες τις μητέρες με παιδιά με αναπηρία ή μη. “Προς τι η ζωή μητέρες αν εμείς δεν γίνουμε το υγιές παράδειγμα για τα παιδιά μας που χρειάζονται περισσότερο την προσοχή και την φροντίδα μας;” Είμαστε άτρωτες ; Όχι. Είμαστε όμως σύμβολα. Σύμβολα ή που θα γκρεμιστούν ή που θα υιοθετηθούν».
Τέρψη Πασχάλη, ιδρύτρια της εθελοντικής ομάδας Therapy Dogs και μητέρα του Μπάμπη
«Ονομάζομαι Τέρψη Πασχάλη και είμαι η μανούλα του Μπάμπη. Ο Μπάμπης είναι το δεύτερο παιδί μου, έχω και μια κόρη την Εύα. Στα 25 χρόνια μου είχα ήδη δύο παιδιά και τότε θεωρούσα αυτονόητο πως θα τα έφερνα στο κόσμο υγιή και το μόνο θέμα μου ήταν αν είναι αγόρι ή κορίτσι και τι όνομα θα τους δίναμε. Ότι ο Μπάμπης γεννήθηκε με πρόβλημα το έμαθα όταν ήταν περίπου δύο χρονών.
Όταν το μαθαίνεις περνάς από διάφορες φάσεις. Φάση πρώτη η άρνηση ψάχνεις για λάθος διάγνωση. Φάση δεύτερη ψάχνεις που φταις . Φάση τρίτη κάνεις αυτοσκοπό σου να κάνεις ότι καλύτερο για αυτό το παιδί, εγκαταλείποντας και τον εαυτό σου και τους υπόλοιπους. Το κλειδί σε όλες αυτές τις περιπτώσεις είναι η συνειδητοποίηση και η αποδοχή, θέλει κόπο και είναι σκληρό αλλά σου ανοίγει νέους δρόμους. Παραμένοντας κλεισμένη σε μια μίζερη κατάσταση μόνο χάνεις στιγμές χαράς.
Ο Μπάμπης μου είναι 37 χρονών δεν μιλάει και δεν αυτοεξυπηρετείται, δεν περιμένω και δεν με νοιάζει να μάθει την αλφαβήτα, με νοιάζει όμως να είναι χαρούμενος να αισθάνεται κοντά του την οικογένεια και τους φίλους του, ασφαλής. Με σημαία μου πλέον μόνο την χαρά άρχισα να δοκιμάζω διάφορες εναλλακτικές μεθόδους για να προσφέρω στο γιο μου πράγματα που του άρεσαν να ασχολείται, παράλληλα πρόσεξα την αλλαγή συμπεριφοράς των κατοικίδιων μου όταν βρίσκονταν κοντά του και πόσο εκείνος χαίρονταν με την παρουσία τους. Σημαντικό: Πάντα με την επίβλεψη την δική μου και απόλυτο σεβασμό στα σκυλάκια μου, (τα ζωάκια μας δεν είναι παιχνίδια στα χέρια των παιδιών μας).
Με αφορμή αυτό έψαξα και βρήκα τη θεραπεία με την βοήθεια των ζώων, φρόντισα να το σπουδάσω και να μάθω όσα περισσότερα μπορούσα, είδα την προσφορά τους και σκέφτηκα αυτή την χαρά να την προσφέρω και σε άλλα παιδιά με αναπηρίες. Όλοι ξέρουμε πως άμα είμαστε χαλαροί και χαρούμενοι έχουμε την διάθεση να προσπαθήσουμε για περισσότερα που αφορούν την βελτίωση της καθημερινότητας μας.
Έτσι δημιουργήθηκε ο οργανισμός Therapy Dogs , ο πρώτος οργανισμός που έφερε στην Ελλάδα την ιατρικά αποδεδειγμένη εναλλακτική θεραπεία με την βοήθεια των ζώων.
Τώρα μετά από δεκατέσσερα χρόνια εμπειρίας, γνώσης και συνεχούς προσφοράς είμαι σε θέση να σας πω πως πάνω από 2.500 άτομα με αναπηρίες και ψυχασθένειες έχουν ωφεληθεί αυτών των θεραπευτικών συνεδριών. Τα συναισθήματα που βιώνεις όταν συνυπάρχεις με ανάπηρα παιδιά δεν περιγράφονται αγάπη, χαμόγελα, ικανοποίηση δίχως δεύτερες σκέψεις.
Μανούλες με ανάπηρα παιδιά δεν είμαστε ηρωίδες υπάρχουν πολλές δυσκολίες διαφορετικές στην καθημερινότητα όλων των ανθρώπων. Μην επιτρέψετε σε κανένα να βάλει όρια στο τι μπορεί και τι δεν μπορεί να κάνει το παιδί σας, μην κλείνεστε, δοκιμάστε νέες δραστηριότητες με μόνο σκοπό την χαρά όχι μόνο των παιδιών μας αλλά και της οικογένειας μας».
Μάγδα Μαυρουδή, δικηγόρος και μητέρα που προάγει τον δημόσιο θηλασμό
«Θεωρώ ότι τα ταμπού είναι για να σπάνε. Δεν είναι από αντίδραση ότι εμείς οι γυναίκες θέλουμε να τα σπάσουμε. Υπάρχει από πίσω χρησιμότητα. Όσο ντρέπεσαι, μένεις πίσω.
Αν μια μαμά ντρέπεται να θηλάσει δημόσια, μένει πίσω από το να βγει έξω, από το να κάνει πράγματα με τις φίλες της, με τον εαυτό της, με τη δουλειά της. Πολλοί μπορεί να νομίζουν ότι μια γυναίκα θηλάζει δημόσια γιατί θέλει να προκαλεί. Δεν προκαλεί. Θέλει να ζήσει, θέλει να κάνει τη ζωή της καλύτερη. Δεν γίνεται πρακτικά, όταν είσαι η τροφή του μωρού σου, να μη φάει το μωρό σου.
Για όλες τις μανούλες που αισθάνονται ότι ο θηλασμός είναι ταμπού, θέλω να μοιραστώ μαζί τους πώς όταν η Ιωάννα μου, ήταν τριών μηνών, οργανώσαμε εκδρομή 29 άτομα στην Τουρκία να βρούμε το σπίτι της γιαγιάς μας. Δεν ήθελα με τίποτα να το χάσω και έτσι ταξίδεψα και εγώ. Πήρα και την Ιωάννα μου μαζί μου και τη θήλαζα παντού, ακόμη και περπατώντας. Πολλές φορές, μάλιστα, ήμουν μπροστά, το μωρό στην αγκαλιά θήλαζε, κι εγώ μετέφραζα από τα Τούρκικα- καθώς ως δικηγόρος που συνεργάζομαι με Τούρκους γνωρίζω τη γλώσσα- και από πίσω ακολουθούσαν 29 άτομα Περπατήσαμε σε χωριά, βρήκαμε το σπίτι της γιαγιάς μου και σ’ όλο το ταξίδι θήλαζα δημόσια, γιατί δεν ήθελα ούτε να καθυστερώ το γκρουπ, ούτε φυσικά να μη συμμετέχω.
Με τη θέληση και την κατάλληλη υποστήριξη όλα είναι δυνατά. Όταν ο Γιώργης μου ήταν έξι μηνών, ήθελα να πάω εκδρομή στην Καππαδοκία. Δεν ήθελα όμως να σταματήσω τον θηλασμό, οπότε πήρα μαζί μου το θήλαστρο και κάθε τρεις με πέντε ώρες αντλούσα γάλα. Μάλιστα, επειδή δεν προλάβαινα να κάνω αποθήκη γάλακτος, και δεν ήθελα ο μικρός μου να πιει ξένο, βρήκα μια κοπέλα -με τη βοήθεια της μαίας μου- που μου έδωσε το γάλα της. Και έτσι ο Γιώργης μου συνέχιζε να πίνει μητρικό γάλα.
Όταν ξεκίνησα να θηλάζω την Ιωάννα, ήθελα να φτάσω τα δύο χρόνια, όπως συστήνει ο ΠΟΥ. Μόλις όμως έγινε 9 μηνών, έμεινα έγκυος. Αποφάσισα να αποθηλάσω και να θηλάσω μετά το μωράκι μου, παρά να κάνω παράλληλο θηλασμό (tandem), γιατί θεωρώ ότι είναι αρκετά κουραστικό. Πήρα την απόφαση με βάση το πώς θα ήμουν εγώ καλύτερα. Πιστεύω ότι αν η μαμά είναι καλά και έχει καλύτερη διάθεση, τόσο καλύτερα είναι και τα παιδιά.
Φυσικά και ζήλεψε η μικρή, ειδικά στο θέμα του θηλασμού. Μου έλεγε “Μαμά, μη!”, όταν έβλεπε τον Γιώργη να ακουμπάει στο στήθος μου. Ήταν από τις πρώτες της λέξεις.
Προσπαθούσα να το κάνω ανώδυνο: όσο θήλαζα το μωράκι, είχα ταυτόχρονα αγκαλιά την Ιωάννα, ώστε να είμαστε κοντά. Κάποιες μανούλες νιώθουν τύψεις.
Πολλές γυναίκες νιώθουν την ανάγκη να θηλάσουν πολύ καιρό και εκεί είναι που λέω ότι είναι κάτι πολύ προσωπικό. Εγώ ήθελα έντεκα μήνες στον γιο μου και εννιά στην κόρη μου, τόσο ένιωθα εγώ καλά. Το λέω γιατί κάποιες μαμάδες νιώθουν τύψεις. Κι εγώ προσωπικά ένιωθα τύψεις, έλεγα “θα έπρεπε να θηλάσεις παραπάνω”. Ενώ είναι κάτι καθαρά προσωπικό. Δεν χωράει καμία άποψη τρίτου».
