Η «μαμά τίγρης» θέλει το καλύτερο για το παιδί της. Πότε όμως η επιμονή μετατρέπεται σε υπερβολική πίεση;

Θέλει το παιδί της να προσπαθεί πάντα λίγο περισσότερο. Δεν συμβιβάζεται εύκολα με το «δεν πειράζει». Επιμένει να ολοκληρώσει ό,τι ξεκίνησε, να διαβάσει λίγο ακόμη, να εξασκηθεί λίγο περισσότερο. Δεν πιστεύει ότι το πιέζει, αλλά ότι το προετοιμάζει για τη ζωή.

Αυτή είναι η λεγόμενη «μαμά τίγρης», ένας όρος που έγινε γνωστός το 2011, όταν η Αμερικανοκινέζα καθηγήτρια Amy Chua δημοσίευσε το βιβλίο Battle Hymn of the Tiger Mother. Περιγράφοντας τον αυστηρό τρόπο με τον οποίο μεγάλωσε τις δύο κόρες της, άνοιξε μια μεγάλη συζήτηση γύρω από το τι σημαίνει τελικά «καλή ανατροφή».

Για κάποιους, η «μαμά τίγρης» είναι το πρότυπο του αφοσιωμένου γονιού, που μαθαίνει στο παιδί την πειθαρχία, την επιμονή και την αξία της προσπάθειας. Για άλλους, είναι το σύμβολο μιας γονεϊκότητας που δίνει τόσο μεγάλη έμφαση στην επίδοση, ώστε κινδυνεύει να αφήσει σε δεύτερη μοίρα τις συναισθηματικές ανάγκες του παιδιού.

Στην πραγματικότητα, οι περισσότερες μητέρες δεν ανήκουν ολοκληρωτικά σε καμία από τις δύο κατηγορίες. Όλες, όμως, μπορεί κάποια στιγμή να αναγνωρίσουμε τον εαυτό μας σε ορισμένες από τις συμπεριφορές της. Ποια είναι, λοιπόν, τα σημάδια που δείχνουν ότι η αγωνία για το μέλλον του παιδιού αρχίζει να μετατρέπεται σε υπερβολικό έλεγχο;

Πώς θα καταλάβεις αν γίνεσαι μια «μαμά τίγρης»

Θέτεις πολύ υψηλές προσδοκίες. Πιστεύεις ότι το παιδί μπορεί πάντα να τα καταφέρει λίγο καλύτερα και σπάνια μένεις ικανοποιημένη από μια προσπάθεια που θα μπορούσε να είναι «ακόμη καλύτερη».

Δίνεις μεγαλύτερη σημασία στην επίδοση παρά στην προσπάθεια. Οι καλοί βαθμοί, οι διακρίσεις και οι επιτυχίες θεωρούνται σημαντικοί δείκτες προόδου και συχνά γίνονται το επίκεντρο της συζήτησης.

Δυσκολεύεσαι να αποδεχτείς ότι θα εγκαταλείψει κάτι. Είτε πρόκειται για ένα άθλημα είτε για ένα μουσικό όργανο, πιστεύεις ότι πρέπει να συνεχίσει μέχρι τέλους, ακόμη κι αν έχει χάσει το ενδιαφέρον του.

Παρεμβαίνεις πριν προλάβει να δυσκολευτεί. Όταν βλέπεις ότι κάτι δεν του βγαίνει, σπεύδεις να δώσεις τη λύση, να διορθώσεις το λάθος ή να αναλάβεις εσύ την κατάσταση.

Οργανώνεις σχεδόν κάθε λεπτό της καθημερινότητάς του. Διάβασμα, δραστηριότητες, ξένες γλώσσες, αθλήματα… Το πρόγραμμα είναι τόσο γεμάτο, που μένει ελάχιστος χώρος για αυθόρμητο παιχνίδι ή απλή ξεκούραση.

Οι αποτυχίες του σε αγχώνουν υπερβολικά. Ένας χαμηλός βαθμός ή μια απογοήτευση δεν αντιμετωπίζονται ως μέρος της μάθησης, αλλά ως κάτι που πρέπει να αποφευχθεί με κάθε τρόπο.

Νιώθεις ότι η επιτυχία του εξαρτάται κυρίως από εσένα. Έχεις την αίσθηση ότι αν δεν επιβλέπεις, δεν υπενθυμίζεις και δεν οργανώνεις διαρκώς, το παιδί δεν θα αξιοποιήσει τις δυνατότητές του.

Κανένα από αυτά τα σημάδια δεν σημαίνει από μόνο του ότι είσαι μια «μαμά τίγρης». Άλλωστε, πίσω από τις περισσότερες από αυτές τις συμπεριφορές κρύβεται η αγάπη και η επιθυμία να δώσουμε στα παιδιά μας τις καλύτερες δυνατές ευκαιρίες. Η διαφορά βρίσκεται στο μέτρο. Όταν η ανάγκη να τα προστατεύσουμε αρχίζει να υπερισχύει της εμπιστοσύνης στις δικές τους δυνάμεις, τότε ίσως αξίζει να αναρωτηθούμε αν τα βοηθάμε πραγματικά να μεγαλώσουν ή αν, άθελά μας, τους δυσκολεύουμε να σταθούν στα δικά τους πόδια.