Η νικήτρια που συγκλόνισε την Ελλάδα τερματίζοντας πρώτη στον 15ο Μαραθώνιο «Μέγας Αλέξανδρος», ενώ παράλληλα πραγματοποιούσε χημειοθεραπείες, μοιράζεται με τη vwoman την ιστορία της, αλλά και τον επόμενο στόχο της, τη συμμετοχή στους Ολυμπιακούς αγώνες.
Της Σοφίας Αποστολίδου
Η νίκη σε έναν αγώνα συνοδεύεται από δάκρυα χαράς και συναισθήματα θαυμασμού για τον μεγάλο νικητή ή νικήτρια. Πόσο μάλιστα όταν πρόκειται για την νικήτρια του Μαραθωνίου, η οποία λίγες ώρες πριν πραγματοποιούσε χημειοθεραπείες! Η Σόνια Τσεκίνι έκανε το αδύνατο, δυνατό. Τερμάτιζε πρώτη στον 15ο Διεθνή Μαραθώνιο της Θεσσαλονίκης «Μέγας Αλέξανδρος» νικώντας παράλληλα και τον καρκίνο, καθώς λίγες ώρες πριν πραγματοποιούσε θεραπείες στο «Θεαγένειο». Η συγκίνηση της όταν μιλάει για τη στιγμή αυτή είναι έκδηλη. Γλυκιά αλλά και δυναμική, όπως ταιριάζει σε μία πραγματική πρωταθλήτρια, μίλησε για τη στιγμή που άκουσε τη διάγνωση «καρκίνο», για τις πρώτες θεραπείες και τις ώρες πριν την εγχείρηση, αλλά και για την απόφαση που πήρε να συμμετάσχει στον Μαραθώνιο, έχοντας πάντα στο πλευρό της το σύζυγό της, τον Γιώργο. Επόμενοι στόχοι της, ένας καλός χρόνος στον 16ο Διεθνή Μαραθώνιο «Μέγας Αλέξανδρος» στις 10 Απριλίου που θα εξασφαλίσει τη συμμετοχή της στους Ολυμπιακούς αγώνες του 2024. Για τη Σόνια τίποτα δεν είναι αδύνατο. Εξάλλου, εκείνη απέδειξε πως τα πάντα είναι εφικτά όταν έχεις τη δύναμη και την καρδιά μίας πραγματικής πρωταθλήτριας.
Πώς ξεκίνησε η ενασχόληση σας με τον κλασσικό αθλητισμό και τον Μαραθώνιο;
Ήμουν, θυμάμαι, 8 ετών, όταν συμμετείχα με το σχολείο μου στους μαθητικούς αγώνες. Κατά κάποιον τρόπο μπορώ να πω πως συμμετείχα «παράνομα», καθώς δικαίωμα συμμετοχής είχαν τα παιδιά που φοιτούσαν από την Δ’ Δημοτικού και πάνω. Παρόλο που ήμουν η μικρότερη μπήκα μέσα και έτρεξα τα 800 μέτρα με «τσαμπουκά» και κέρδισα. Οι διοργανωτές κατάλαβαν αμέσως ότι είμαι μικρότερη από την ηλικία που είχα δηλώσει, εξάλλου ήμουν και πολύ μικροκαμωμένη και έδειχνα ακόμα μικρότερη από την ηλικία μου και κάπως έτσι με κάλεσαν την επόμενη ημέρα στο γήπεδο για να ξεκινήσω προπόνηση στον στίβο. Ο πατέρας μου όταν το έμαθε μου έδωσε μία σφαλιάρα απαγορεύοντας μου να συνεχίσω τον αθλητισμό.
Δηλαδή, ο πατέρας σας δεν ήθελε να ασχοληθείτε με τον αθλητισμό; Πώς καταφέρατε να κάμψετε τις αντιρρήσεις του;
Όχι, σε καμία περίπτωση. Θεωρούσε ότι αν ασχοληθώ με τον αθλητισμό θα αδυνατίσω και άλλο και ήδη ήμουν αρκετά αδύνατη. Τελικά, όταν δεν εμφανίστηκα για δύο ημέρες στην προπόνηση πήγαν οι άνθρωποι της Ομοσπονδίας και βρήκαν τον πατέρα μου στην δουλειά του και τον έπεισαν λέγοντας του πως θα μπορέσω να σπουδάσω γυμναστική Ακαδημία στα Τίρανα και να έχω μία καλύτερη ζωή. Και κάπως έτσι ξεκίνησα να τρέχω. Θυμάμαι 11 χρονών βγήκα πρώτη στα 600 μέτρα στα Γιάννενα και 3η στο «βάδιν», χωρίς να έχω διδαχτεί την τεχνική του αθλήματος με προπόνηση μόλις μίας εβδομάδας. Στην πορεία ακολούθησαν οι δρόμοι μεγάλων αποστάσεων. Έτρεχα τα 21 χιλιόμετρα σε 1 ώρα και 18 λεπτά και τα 30 σε 1 ώρα και 30 λεπτά.
Όχι μόνο γίνατε πιο δυνατή, αλλά αποτελείτε και πηγή δύναμης για όλους εμάς. Θέλω να σας πάω την ημέρα εκείνη που ακούσατε για πρώτη φορά τη διάγνωση «καρκίνος». Τι θυμάστε πιο έντονα από εκείνη την ημέρα;
Θυμάμαι ότι κατά τη διάρκεια της δεύτερης καραντίνας είχα κλείσει ραντεβού στο γυναικολόγο μου. Στο στήθος και στην περιοχή της μασχάλης υπήρχε σχηματισμένο ογκίδιο. Ο γιατρός μου, μόλις το είδε πήρε αμέσως το σύζυγό μου τον Γιώργο, με τον οποίο είναι και φίλοι. Και στη συνέχεια γύρισε έντρομος και μου είπε: «Καλά κορίτσι μου, γιατί το άφησες;. Φαίνεται με γυμνό μάτι ότι είναι κακοήθεια». Και κατέληξε λέγοντας μου «Σόνια, πρέπει να κάνεις κάτι αμέσως. Αν δεν κάνεις κάτι θα πεθάνεις»! Θυμάμαι την καρδιά μου να κοντεύει να σπάσει. Και θυμάμαι να κλαίω και να ποδηλατώ- είχα πάει στον γιατρό με το ποδήλατο-. Από την ένταση ποδηλατούσα τόσο γρήγορα που έφτασα στο σπίτι σε χρόνο ρεκόρ. Αμέσως με το σύζυγο μου ετοιμάσαμε τη βαλίτσα και ήρθαμε αμέσως από το Άργος Ορεστικού της Καστοριάς στη Θεσσαλονίκη, με καθεστώς Lockdown, με απαγόρευση κυκλοφορίας στις 9 το βράδυ και με μεγάλη δυσκολία να μπορέσουμε να βρούμε ξενοδοχείο. Από εκεί ξεκίνησε μία πολύ δύσκολη πορεία με τους γιατρούς να μου λένε όλοι ότι πρόκειται για έναν πολύ προχωρημένο καρκίνο και παράλληλα να προτείνουν αντικρουόμενες θεραπείες, άλλοι έκαναν λόγο για χειρουργείο, άλλοι για χημειοθεραπείες. Όλοι όμως μου έκρουαν τον κώδωνα του κινδύνου για πιθανή μετάσταση.
Τι σας έδινε δύναμη σε αυτόν σας τον αγώνα;
Τελικά, βρέθηκα στο «Θεαγένειο» νοσοκομείο. Οι γιατροί και όλο το προσωπικό με αγκάλιασαν από την πρώτη στιγμή με χαμόγελο και μου έδιναν δύναμη. Μου είπαν από την πρώτη στιγμή «Μην αγχώνεσαι, Σόνια! Είσαι σε εμάς τώρα». Ξεκίνησα κατευθείαν χημειοθεραπείες. Έπεσαν τα νύχια μου και τα μαλλιά μου, αλλά εγώ ήθελα να τρέχω. Μέσα από το τρέξιμο έπαιρνα δύναμη. Θυμάμαι να κοιμάμαι στο αυτοκίνητο και να ζητάω από τον Γιώργο να με πάει στο γήπεδο για να τρέξω. Ακόμα και όταν ο αιματοκρίτης μου έπεσε στο 26 και δεν μπορούσα να κρατήσω τα μάτια μου ανοιχτά, μόλις ο Γιώργος με πήγαινε στο γήπεδο, έβρισκα δύναμη και έτρεχα. Και έκανα και καλούς χρόνους. Σκεφτείτε ότι έκανα τα 5 χιλιόμετρα σε 20 λεπτά. Ακόμα και πριν μπω στο χειρουργείο για τη μαστεκτομή, βγήκα στο μπαλκόνι και έτρεξα 6 χιλιόμετρα. Οι γιατροί με θαύμασαν. Και εγώ ένιωσα χαρά και κατάφερα και έκανα και άλλους ασθενείς να νιώσουν χαρά. Κατάφερα να κάνω να σηκωθούν γυναίκες που είχαν κατάθλιψη για να δουν τι κάνω. Το τρέξιμο με βοήθησε να είμαι πιο χαλαρή πριν το χειρουργείο. Σκεφτείτε ότι πριν ξεκινήσει η διαδικασία της νάρκωσης ζήτησα να βγω μια selfie και να ανεβάσω story.Και μετά το χειρουργείο, ενώ όλοι πίστευαν ότι δεν θα μπορέσω να σηκωθώ, όχι μόνο σηκώθηκα, αλλά πήγαινα από δωμάτιο σε δωμάτιο και έλεγα «Είμαστε καλά, ελάτε σηκωθείτε». Ένιωθα χαρά και έδινα χαρά. Ακόμα και οι γιατροί το έλεγαν ότι ένιωθαν χαρά μαζί μας.
Και η απόφαση να τρέξετε και στον Μαραθώνιο «Μέγας Αλέξανδρος» πώς λαμβάνεται;
Έτρεξα για όλες τις κοπέλες που ήμασταν μαζί στο «Θεαγένειο». Για όλες τις κοπέλες που με είδαν να τρέχω πριν το χειρουργείο. Και ήταν όλες τους εκεί στην γραμμή του τερματισμού να με χειροκροτήσουν και να με υποστηρίξουν. Όπως πάντα δίπλα μου είναι και ο Γιώργος, ο σύζυγός μου και οι κόρες μου. Η μεγάλη μου, η Στέλλα μου είπε «Τρέξε μαμά και θα είμαστε κοντά σου»! Και έτσι έτρεξα και τα κατάφερα στον 15ο Μαραθώνιο «Μέγας Αλέξανδρος» της Θεσσαλονίκης να τερματίσω πρώτη.
Και ανανεώσατε το ραντεβού σας για φέτος 10 Απριλίου, οπότε και στην πόλη μας τη Θεσσαλονίκη θα διεξαχθεί ο 16ος διεθνής Μαραθώνιος «Μέγας Αλέξανδρος».
Αρχικά θα τρέξω τα 21 χιλιόμετρα στα Τρίκαλα και Την Κυριακή 10 Απριλίου θα τρέξω στον 16ο διεθνή Μαραθώνιο «Μέγας Αλέξανδρος». Στόχος μου είναι να κάνω έναν πολύ καλό χρόνο. Είναι πάντα συναρπαστικό να τρέχει κανείς αυτή την υπέροχη διαδρομή που ξεκινά από το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Πέλλα και να καταλήγει στο άγαλμα του Μεγάλου Αλέξανδρου στη Θεσσαλονίκη. Η ατμόσφαιρα της διαδρομής είναι εκπληκτική, όπως και η ενέργεια που λαμβάνει ο κάθε δρομέας από τον κόσμο πριν τον τερματισμό. Είμαι πολύ χαρούμενη που θα μπορέσω να τρέξω. Και είμαι επίσης πολύ χαρούμενη που ανήκω στον «ΜΕΑΣ ΤΡΙΤΩΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ». Ο υπέροχος αυτός σύλλογος με έχει αγκαλιάσει και ήταν πάντα δίπλα μου. Όλοι οι άνθρωποι του συλλόγου με στήριξαν και ήταν πάντα δίπλα μου σε ότι και αν χρειάστηκα όχι μόνο ως αθλήτρια, αλλά και ως Σόνια. Περιμένουμε λοιπόν με χαρά τον κόσμο να παρακολουθήσει τον 16ο διεθνή Μαραθώνιο «Μέγας Αλέξανδρος» και να συμμετάσχει στους αγώνες 5 και 10 χιλιομέτρων.
Ποιος είναι ο επόμενος στόχος σας;
Στόχος μου είναι ένας καλός χρόνος που θα μου δώσει το εισιτήριο για την επόμενη Ολυμπιάδα. Θέλω πολύ να πάω στην Ολυμπιάδα και να στείλω σε όλον τον κόσμο ένα μήνυμα: «Μην αφήσεις ποτέ ένα πρόβλημα να σε πάρει από κάτω. Γίνε πιο δυνατή από το πρόβλημα και νίκησε το»!
INFO:
H Σόνια Τσεκίνη θα τρέξει στον 16ο Διεθνή Μαραθώνιο «Μέγας Αλέξανδρος» που θα διεξαχθεί την Κυριακή 10 Απριλίου στη Θεσσαλονίκη.
Μάθετε περισσότερα https://atgm.gr/ και δηλώστε συμμετοχή για τους δρόμους Υγείας και Δυναμικού Βαδίσματος των 5 και 10 χιλιομέτρωνΕΔΩ
*Κεντρική Φωτογραφία: Άγγελος Ζυμάρας
