Οι μικρές κινήσεις που μπορούν να βοηθήσουν το παιδί να νιώσει ασφάλεια και να κάνει πιο ομαλά τα πρώτα του βήματα στον παιδικό σταθμό
Η πρώτη φορά στον παιδικό είναι από εκείνες τις στιγμές που οι γονείς περιμένουν με ενθουσιασμό, μέχρι να έρθει το πρώτο δύσκολο πρωινό. Το παιδί που διάλεγε χαρούμενο την καινούργια του τσάντα μπορεί ξαφνικά να αρνείται να ντυθεί, να κλαίει από τη στιγμή που καταλαβαίνει ότι ετοιμάζεστε να φύγετε ή να γαντζώνεται πάνω σας στην πόρτα της τάξης.
Και τότε αρχίζουν οι δεύτερες σκέψεις: Μήπως είναι πολύ μικρό; Μήπως δεν είναι έτοιμο; Μήπως πρέπει να το πάρω πίσω στο σπίτι; Για ένα μικρό παιδί, όμως, ο παιδικός σημαίνει νέο χώρο, νέους ανθρώπους, διαφορετική καθημερινότητα και, κυρίως, αποχωρισμό από τη μαμά και τον μπαμπά. Είναι μια μεγάλη αλλαγή και είναι φυσικό να χρειάζεται χρόνο για να γίνει οικεία.
Μην προσπαθείτε να το πείσετε ότι «θα περάσει τέλεια»
Όταν ένα παιδί λέει «δεν θέλω να πάω», το «μα θα περάσεις τόσο ωραία» δεν είναι πάντα αυτό που χρειάζεται να ακούσει. Καλύτερα να αναγνωρίσετε αυτό που νιώθει χωρίς να κάνετε τον αποχωρισμό μεγαλύτερο απ’ όσο είναι. «Ξέρω ότι είναι δύσκολο να φύγω. Θα μείνεις με τη δασκάλα σου, θα παίξεις και μετά θα έρθω να σε πάρω».
Το μήνυμα είναι απλό: καταλαβαίνω ότι δυσκολεύεσαι, αλλά ξέρω ότι μπορείς να τα καταφέρεις.
Κρατήστε τον αποχαιρετισμό σύντομο
Μία ακόμη αγκαλιά, άλλο ένα φιλί, «να μείνω μέχρι να σταματήσει να κλαίει» και ξαφνικά ο αποχαιρετισμός διαρκεί είκοσι λεπτά.
Ένα μικρό τελετουργικό που επαναλαμβάνεται κάθε πρωί μπορεί να βοηθήσει περισσότερο: μια αγκαλιά, ένα φιλί, η ίδια φράση και μετά φεύγετε, αφού το παραδώσετε στον παιδαγωγό.
Καλό είναι επίσης να μη φεύγετε κρυφά όταν αποσπάται με ένα παιχνίδι. Το παιδί χρειάζεται να μάθει ότι η μαμά ή ο μπαμπάς φεύγει, αλλά πάντα επιστρέφει.
Μιλήστε του με τρόπο που μπορεί να καταλάβει
Για ένα τρίχρονο το «θα έρθω στις δύο» δεν λέει πολλά. Πείτε καλύτερα: «Θα παίξετε, θα φάτε και μετά θα έρθω να σε πάρω».
Όσο επαναλαμβάνεται η ίδια ρουτίνα, τόσο πιο προβλέψιμη γίνεται η ημέρα του και αυτό μπορεί να του προσφέρει ασφάλεια.
Ένα μικρό κομμάτι του σπιτιού μπορεί να βοηθήσει
Αν το επιτρέπει ο σταθμός, ένα αγαπημένο λούτρινο ή ένα μικρό αντικείμενο που γνωρίζει καλά μπορεί να γίνει μια γέφυρα ανάμεσα στο σπίτι και το καινούργιο περιβάλλον.
Βοηθά και το παιχνίδι. Βάλτε τα κουκλάκια να «πάνε παιδικό», αφήστε το παιδί να γίνει η δασκάλα ή παίξτε μια μικρή ιστορία όπου το αρκουδάκι στενοχωριέται όταν φεύγει η μαμά του. Μέσα από το παιχνίδι, τα παιδιά συχνά εκφράζουν πράγματα που ακόμη δυσκολεύονται να περιγράψουν.
Μην αλλάζετε σχέδιο σε κάθε δύσκολο πρωινό
Όταν το παιδί κλαίει, είναι πολύ δύσκολο να φύγετε. Αν όμως έχετε αποφασίσει μαζί με τους παιδαγωγούς ότι η φοίτηση συνεχίζεται κανονικά, η σταθερότητα βοηθά να δημιουργηθεί μια γνώριμη ρουτίνα.
Αυτό δεν σημαίνει ότι αγνοείτε τη στενοχώρια του. Σημαίνει ότι του δείχνετε πως τα συναισθήματά του χωράνε, χωρίς να αλλάζουν κάθε φορά όσα πρόκειται να συμβούν.
Όταν επιστρέψει σπίτι, αφήστε το κλάμα στην πόρτα
Αντί για «Έκλαψες;», «Πόση ώρα;», «Σου έλειψα;», ρωτήστε για το παιχνίδι, την αυλή ή κάτι που του άρεσε. Και αν δεν θέλει να μιλήσει, δεν πειράζει. Δεν χρειάζεται να κάνει απολογισμό της ημέρας μόλις φύγει από τον παιδικό.
Και κυρίως, μην περιμένετε η προσαρμογή να γίνει από τη μία μέρα στην άλλη. Κάποια παιδιά χρειάζονται λίγες ημέρες, άλλα περισσότερο, ενώ μπορεί να υπάρξουν εύκολα και δύσκολα πρωινά στην πορεία.
Αν η έντονη δυσφορία επιμένει για μεγάλο διάστημα ή συνοδεύεται από σημαντικές αλλαγές στον ύπνο, στο φαγητό ή στη συμπεριφορά, συζητήστε το με τους παιδαγωγούς και τον παιδίατρο.
