ΠΑΥΛΙΝΑ ΒΟΥΛΓΑΡΑΚΗ: «Η ΜΗΤΡΟΤΗΤΑ ΜΟΥ ΕΜΑΘΕ ΝΑ ΜΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΠΙΑ ΝΑ ΑΠΟΔΕΙΞΩ ΚΑΤΙ»

Η Παυλίνα Βουλγαράκη σε μια τρυφερή εξομολόγηση για το πώς άλλαξε τη ζωή της η μητρότητα, το μυστικό για μένουν οι ενοχές στην άκρη και όσα άφησε πίσω από τον παλιό της εαυτό

Της Σοφίας Αποστολίδου

Η Παυλίνα Βουλγαράκη είναι ένα κορίτσι γεμάτο φως και ταλέντο. Μια χαρισματική ερμηνεύτρια και δημιουργός που ξεχωρίζει για την αισθαντική φωνή της, τις υπέροχες δημιουργίες της και τις συνεργασίες της, καθώς μεταξύ άλλων έχει μοιραστεί τη σκηνή με τη Δήμητρα Γαλάνη, τον Γιάννη Κότσιρα και τον Ψαραντώνη. Είναι μια καλλιτέχνης που συνδυάζει την ακαδημαϊκή γνώση της ψυχολογίας – είναι απόφοιτη του τμήματος ψυχολογίας και αυτή την περίοδο πραγματοποιεί το δεύτερο μεταπτυχιακό της στο ΑΠΘ- με την ευαισθησία της δημιουργίας, κάτι που φαίνεται έντονα στους στίχους και τον τρόπο που προσεγγίζει τη μουσική.

Παράλληλα όμως, είναι μια νέα μαμά που έρχεται αντιμέτωπη καθημερινά με όλες εκείνες τις προκλήσεις και τις αλλαγές που φέρνει η μητρότητα. Αυτή την εμπειρία της, μάλιστα, τη μοιράζεται πλέον και μέσα από το podcast της «Έλα λίγο πιο κοντά» που φιλοξενείται στην ψηφιακή πλατφόρμα της ΕΡΤ, το ERTεcho. Εκεί, η ίδια μοιράζεται σκέψεις για θέματα όπως η ευγνωμοσύνη, ο φόβος, η αυθεντικότητα και η ανάγκη να επιστρέφει κανείς στον εαυτό του.

Αυτές τις σκέψεις για τη μητρότητα, τις αλλαγές που φέρνει στη ζωή μίας γυναίκας και τις προκλήσεις που καλείται μια νέα μαμά να αντιμετωπίσει, μοιράστηκε με το Vwoman. Με αφορμή τη Γιορτή της Μητέρας η Παυλίνα άνοιξε την καρδιά της και εξήγησε γιατί η μητρότητα ήταν η δική της «αναγέννηση», αποκαλύπτοντας ταυτόχρονα το δικό της «μυστικό» για να μένουν οι ενοχές στην άκρη.

Η συζήτησή μας ξεκινά με την πιο όμορφη λέξη του κόσμου: τη λέξη μητέρα. Για την Παυλίνα Βουλγαράκη, η μητέρα είναι τα πάντα, η πιο όμορφη λέξη στα χείλη της ανθρωπότητας. «Η μάνα είναι η γη», λέει χαρακτηριστικά, εξηγώντας πως η μητρότητα ξεπερνά κατά πολύ τα όρια της βιολογίας και αφορά κυρίως τη βαθιά συναισθηματική παρουσία και φροντίδα. «Από τη μητέρα ξεκινά ο κόσμος όπως τον μαθαίνουμε, καθώς είναι η πρώτη δύναμη που μας δένει με τη ζωή», λέει η αγαπημένη ερμηνεύτρια.

Όση ώρα συζητάμε, στην άλλη άκρη της γραμμής ακούγεται συχνά η μικρή της κόρη, η Ερωφίλη, που ήρθε στη ζωή πριν από σχεδόν έναν χρόνο και άλλαξε τα πάντα. Η Παυλίνα Βουλγαράκη έχει εξομολογηθεί πως μετά τη γέννηση της κόρης της ένιωσε σαν να ξαναγεννήθηκε και η ίδια. Όπως εξηγεί, η μητρότητα λειτούργησε σαν μια προσωπική αφύπνιση που την έκανε να αφήσει πίσω της ανασφάλειες και ασάφειες που κουβαλούσε για χρόνια. «Η μητρότητα έκανε τα πάντα πιο ξεκάθαρα, διαχωρίζοντας τι έχει πραγματική σημασία και τι όχι. Με έκανε πιο ανοιχτή, πιο ευάλωτη αλλά και πιο δυνατή ταυτόχρονα», εξομολογείται και προσθέτει: «Δεν νιώθω πια την ανάγκη να αποδείξω κάτι σε κάποιον».

Η αλλαγή αυτή δεν επηρέασε μόνο την προσωπική της ζωή αλλά και την καλλιτεχνική της ταυτότητα. Η Παυλίνα αποκαλύπτει πως ο ερχομός της κόρης της την ενέπνευσε με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο. «Απελευθερώθηκα συναισθηματικά», εκμυστηρεύεται στη Vwoman. Πλέον, οι στίχοι της βγαίνουν πιο τρυφεροί, πιο αισιόδοξοι και, όπως χαρακτηριστικά λέει, πιο απλοί: «Μεταφέρω μεγάλα νοήματα με σχεδόν παιδικές λέξεις».

Αλλά και ο τρόπος που προσεγγίζει τη δημιουργία έχει αλλάξει, αφού πλέον γράφει πρωτίστως για να περνάει καλά την ώρα που το κάνει-ανεξάρτητα, που όπως τονίζει, πάντα είναι και επίπονο το γράψιμο. Η νέα της καθημερινότητα με την κόρη της την έκανε επίσης πολύ πιο παραγωγική: «Παλιά μπορεί όλη μέρα να κοίταζα μια κόλλα χαρτί και να μην άρχιζα ποτέ. Τώρα ξέρω ότι ο χρόνος είναι τόσο περιορισμένος που εκμεταλλεύομαι κάθε λεπτό και έχω γίνει ξαφνικά πολύ πιο παραγωγική».

Αυτή η εσωτερική αλλαγή αποτυπώνεται και στη σκηνή, με την ίδια να παρατηρεί πως η ερμηνεία της έχει γίνει πλέον «πολύ πιο συναισθηματική».

Όταν η κουβέντα φτάνει στις ενοχές που βιώνουν οι εργαζόμενες μητέρες προσπαθώντας να ισορροπήσουν ανάμεσα στην καριέρα και την οικογένεια, η Παυλίνα κάνει έναν πολύ ουσιαστικό διαχωρισμό: άλλο η μητρότητα ως εμπειρία και άλλο η μητρότητα ως κοινωνική επιταγή. «Είναι άλλο αυτό που ζεις κι άλλο αυτό που σου έχουν μάθει ότι “πρέπει” να είσαι», σημειώνει, εξηγώντας πως συχνά οι γυναίκες προσπαθούμε να χωρέσουμε σε ένα προκατασκευασμένο σχήμα, κάτι που είναι εκ των προτέρων αδύνατο. «Νιώθουμε ότι πρέπει να αποδείξουμε και τα δύο: και ότι είμαστε καλές μητέρες και ότι είμαστε καλές στη δουλειά μας».

Η ίδια παραδέχεται πως η ισορροπία δεν είναι μια εύκολη εξίσωση, αλλά μια προσωπική επανάσταση: «Για μένα η ισορροπία θα έρθει όταν σταματήσω να μετράω τον εαυτό μου με ένα μέτρο που δεν έφτιαξα εγώ». Παρά τις απαιτήσεις της δουλειάς και τα lives, εκμυστηρεύεται πως οι ενοχές είναι πάντα εκεί, όμως πλέον τις αναγνωρίζει και τις διαχειρίζεται με βάση τις δικές της προτεραιότητες: «Δεν πιστεύω ότι υπάρχει τρόπος να φύγουν τελείως οι ενοχές. Προσωπικά αισθάνομαι ενοχές συνεχώς. Όμως αρχίζω να καταλαβαίνω τι είναι.