Αυτές οι γιορτές ίσως να μην φέρουν μόνο δώρα. Ίσως να φέρουν μικρές επανενώσεις, τρυφερές συγγνώμες και μια μεγάλη ανάσα αγάπης
της Δέσποινας Δριβάκου
Όταν πλησιάζουν οι γιορτές, οι σιωπές μεγαλώνουν. Υπάρχουν άνθρωποι που λείπουν όχι επειδή έφυγαν. Λείπουν επειδή κάπου, κάποτε, ειπώθηκε κάτι που δεν έπρεπε, που δεν χρειαζόταν. Γιατί σηκώθηκε ένας τόνος παραπάνω, γιατί μια στιγμή αδυναμίας έγινε παρεξήγηση, και μετά πληγή, και μετά απόσταση… σιωπή.
Όσο πλησιάζουν οι γιορτές, οι μέρες μοιάζουν να φωτίζουν όλα εκείνα που προσπαθούμε να κρύψουμε. Οι σιωπές βαραίνουν. Οι άνθρωποι που δεν μιλάμε πια έρχονται στο μυαλό μας πιο συχνά, σαν να τους φωνάζει το ίδιο το ημερολόγιο «Γιορτές». Και κάπου μέσα μας, αναρωτιόμαστε αν θα έπρεπε να κάνουμε εμείς το πρώτο βήμα ή είναι πια αργά; και το «συγγνώμη»; χωράει ακόμη ανάμεσα σε δύο πληγωμένες καρδιές;
Το βάρος του «δεν έπρεπε»
Υπάρχει ένας πόνος που δεν μοιάζει με κανέναν άλλον: ο πόνος του να ξέρεις πως πλήγωσες έναν άνθρωπο που αγαπάς. Δεν είναι ο εγωισμός που καίει – είναι η ντροπή. Δεν είναι το ποιος έχει δίκιο – είναι το ποιος άφησε τον άλλον να φύγει. Δεν είναι η σύγκρουση – είναι το κενό μετά. Κι όσο περνάει ο καιρός, το «δεν έπρεπε» μεγαλώνει. Μεγαλώνει και μέσα του γεννά λίγο-λίγο το «θα ήθελα να μπορούσα να το πάρω πίσω». Ματαίωση…
Μέσα σε κάθε παρεξήγηση υπάρχει μια ιστορία που φοβήθηκε να ειπωθεί.
Κανένας άνθρωπος δεν γίνεται σκληρός χωρίς λόγο. Κανείς δεν υψώνει τη φωνή όταν νιώθει ότι ακούστηκε.
Κάθε καβγάς κρύβει, από κάτω, δυο πληγωμένες πλευρές που δεν κατάφεραν να πουν την αλήθεια τους με ασφάλεια ή να πάρουν μια απόφαση, κάτι να αλλάξουν στην επικοινωνία τους, στους ρόλους τους.
Και κάθε απόσταση κρύβει έναν φόβο: τον φόβο ότι αν ξαναπλησιάσουμε, ίσως πληγωθούμε ξανά.
Κι όμως – όταν έρχονται οι γιορτές, κάτι μέσα μας μαλακώνει. Οι γιορτές έχουν αυτό το παράξενο χάρισμα: μας θυμίζουν ποιοι είμαστε χωρίς τους ρόλους, χωρίς τους εγωισμούς, χωρίς τις άμυνες.
Μας θυμίζουν ότι η ζωή είναι πολύ μικρή για να μείνουμε κολλημένοι στην παρεξήγηση. Ότι μια συγγνώμη δεν μικραίνει κανέναν — αντιθέτως! μεγαλώνει τον άνθρωπο που την εκφράζει. Δίνει ένα κράτημα. Το να κάνεις το πρώτο βήμα δεν είναι αδυναμία – είναι γενναιότητα, μεγαλοπρέπεια.
Και κάπου, σε ένα ήσυχο βράδυ του Δεκέμβρη, μπορεί να πιάσεις τον εαυτό σου να σκέφτεται:
«Αν έστελνα ένα μήνυμα;»
«Αν έλεγα μια κουβέντα;»
«Αν δοκίμαζα να διακόψω αυτή τη σιωπή;»
Μπορεί να μην επιστρέψουν όλα όπως ήταν — αλλά μπορεί να επιστρέψει η ανθρωπιά!
Δεν είναι όλες οι σχέσεις φτιαγμένες για να συνεχιστούν όπως παλιά..Και δεν είναι απαραίτητο. Μια συγγνώμη δεν είναι πάντα πρόσκληση επιστροφής. Μερικές φορές είναι απλώς μια πράξη λύτρωσης.
Ένας τρόπος να πεις: «Δεν θέλω να κουβαλάω άλλο αυτό το βάρος», «Δεν θέλω να με θυμάσαι έτσι».
Και όσο κι αν φοβόμαστε την απόρριψη, πολλές φορές εκείνοι οι άνθρωποι περιμένουν κι αυτοί ένα σημάδι. Ένα άνοιγμα. Μια γέφυρα. Αν αυτές τις γιορτές νιώσεις την καρδιά σου να σε τραβά προς κάποιον… άκουσέ την.
Στείλε το μήνυμα. Κάνε το τηλεφώνημα. Πες τη συγγνώμη που κρατούσες. Ζήτα τη συγγνώμη που χρειάζεσαι. Όχι γιατί είναι γιορτές – αλλά γιατί εσύ έχεις πλέον χώρο μέσα σου για περισσότερη ειρήνη. Για περισσότερη αλήθεια. Για περισσότερη αγάπη.
Και ίσως, μέσα σε αυτήν τη μικρή κίνηση, κρύβεται ένα θαύμα: ότι η ανθρώπινη καρδιά, όσο κι αν πληγωθεί, έχει έναν τρόπο να μαλακώνει. Έχει έναν τρόπο να αναγνωρίζει το καλό.. Έχει έναν τρόπο να επιστρέφει. Ίσως ο άνθρωπος που έχεις να πλησιάσεις, να περιμένει κι εκείνος, να ελπίζει κι εκείνος, να έχει κρατήσει μια μικρή φλόγα αναμμένη, μια φλόγα που δεν έσβησε ποτέ.
Και αν δεν βρείτε τον δρόμο ακριβώς όπως ήταν παλιά, ίσως βρείτε έναν νέο δρόμο, πιο ήρεμο, πιο ώριμο, πιο αληθινό, πιο αυθεντικό.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, αυτό θέλουμε όλοι: λίγη κατανόηση, λίγη τρυφερότητα, έναν άνθρωπο να μας λέει με τον τρόπο του: «Είμαι εδώ. Σε ακούω, είμαι δίπλα σου Δεν κρατάω τίποτα. Και χαίρομαι που γύρισες».
Αυτές οι γιορτές ίσως να μην φέρουν μόνο δώρα. Ίσως να φέρουν μικρές επανενώσεις, τρυφερές συγγνώμες και μια μεγάλη ανάσα αγάπης που είχαμε ανάγκη. Και αυτό είναι πάντα ένα καλό ξεκίνημα.
Καλές Γιορτές
Δρ. Δέσποινα Δριβάκου
Ψυχολόγος Msc, PhD – Οικογενειακή Θεραπεύτρια
