Η αγαπημένη ηθοποιός, με αφορμή την παράσταση «Οι κάτω από τα Αστέρια» στην οποία και πρωταγωνιστεί, ανοίγει την καρδιά της στη Vwoman και εκμυστηρεύεται τις μύχιες σκέψεις της.
Της Σοφίας Αποστολίδου
Γλυκιά αλλά και δυναμική. Ενθουσιώδης αλλά και σκεπτόμενη. Η Λίλα Μπακλέση σε εντυπωσιάζει αμέσως με το ταπεραμέντο της, όπως ακριβώς εντυπωσίασαν και «Οι κάτω από τα αστέρια» – η παράσταση στην οποία πρωταγωνιστεί- από την πρώτη στιγμή το κοινό της Θεσσαλονίκης. Η ταλαντούχα ηθοποιός μίλησε για το τυχαίο γεγονός που την έκανε να αλλάξει πορεία και την οδήγησε στο να ασχοληθεί με την υποκριτική, για το «για πάντα» στον έρωτα και την τέχνη και δεν δίστασε να μοιραστεί τις σκέψεις της για τις κακοποιητικές συμπεριφορές που βιώνουν οι γυναίκες και τους θύτες των κακοποιητικών συμπεριφορών.
Τι ήταν εκείνο που ανέτρεψε τα σχέδια μιας μηχανικού και την οδήγησε να αφήσει πίσω την Πολυτεχνική Σχολή για χάρη του θεάτρου;
Η ενασχόλησή μου με την υποκριτική οφείλεται σε ένα τυχαίο γεγονός. Όταν ήμουν φοιτήτρια στο Τμήμα Μηχανικών Ηλεκτρονικών Υπολογιστών της Πολυτεχνικής Σχολής συμμετείχα σε μια ερασιτεχνική θεατρική ομάδα με την οποία ανεβάσαμε μία παράσταση. Εκεί με είδε ο σκηνοθέτης Παναγιώτης Φαφούτης, ο οποίος έτυχε να παρακολουθήσει την παράσταση, γιατί στο ίδιο έργο πρωταγωνιστούσαν και κάποιοι φίλοι του. Ταίριαζα στο προφίλ του ρόλου μίας ταινίας που ετοίμαζε και έτσι μου πρότεινε αυτόν τον ρόλο. Στη συνέχεια έδωσα εξετάσεις για τη Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, όπου και πάλι είχα την τύχη να περάσω και κάπως έτσι τα πράγματα πήραν τον δρόμο τους.
Τι αγαπάτε περισσότερο στη δουλειά σας;
Αγαπώ τη δυνατότητα που μου δίνει να κρατήσω την επαφή με το παιδί που έχω μέσα μου και αυτό είναι κάτι που όλοι μας το έχουμε απόλυτη ανάγκη.
Στη Θεσσαλονίκη σας απολαμβάνουμε στην θεατρική παράσταση «Οι κάτω από τα Αστέρια», η οποία αγαπήθηκε πολύ από το κοινό. Εσείς τι αγαπάτε σε αυτή;
«Οι κάτω από τα αστέρια» είναι το μωρό μας. Είναι ένα έργο που δημιουργήσαμε με πολλή αγάπη. Πρόκειται για ένα κείμενο του Τηλέμαχου Τσαρδάκα, το οποίο σκηνοθετήσαμε με την Αρτέμιδα Γρύμπλα και τον Κωνσταντίνο Μπιμπή. Είναι μια πορεία που ξεκίνησε πριν από 4 χρόνια. Είναι βέβαια διαφορετική η μορφή του έργου από όταν πρωτοξεκίνησε, αλλά περικλείει πάντα την ίδια αγάπη. Όλο αυτό το χρονικό διάστημα, είχαμε τη δυνατότητα να παρουσιάσουμε το έργο μας σε διάφορους χώρους, εντός και εκτός θεατρικών σκηνών. «Οι κάτω από τα αστέρια» παρουσιάστηκαν ακόμα και σε πλατείες χωριών και πλέον κλείνουν τον κύκλο τους. Τη Δευτέρα 7 και την Τρίτη 8 Μαρτίου θα είναι οι τελευταίες παραστάσεις στη Θεσσαλονίκη.
Το έργο μιλάει για τον έρωτα και την αγάπη. Τελικά, ο έρωτας μπορεί να κρατήσει για πάντα όπως συμβαίνει στους «Κάτω από τα αστέρια»;
Τα πράγματα για τους «Κάτω από τα Αστέρια» δεν είναι τόσο αγνά όσο φαίνονται εν πρώτης. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι ο εφηβικός έρωτας συγκρούεται μετωπικά με την ενηλικίωση και τα «θέλω» που αλλάζουν. Ουσιαστικά, υπάρχει το «για πάντα» γιατί πρόκειται για έναν έρωτα ανεκπλήρωτο και κάθε τι ανεκπλήρωτο είναι αυτόματα και εξιδανικευμένο στο ανθρώπινο μυαλό. Πριν από λίγο καιρό πραγματοποιήσαμε έναν διάλογο με τους θεατές μετά το τέλος της παράστασης και εκείνο που διαπιστώσαμε είναι ότι ελάχιστοι από το κοινό είχαν σχέση πάνω από 10 χρόνια και καταλάβαμε μέσα από τη συζήτηση ότι εκείνοι που είχαν μακροχρόνιες σχέσεις ήταν εκείνοι που είχαν πάρει απόφαση να δουλέψουν για τις σχέσεις αυτές. Τελικά, «το για πάντα» είναι θέμα απόφασης. Είτε παίρνεις την απόφαση να μείνεις με κάποιον για πάντα, είτε να προχωρήσεις σε νέες εμπειρίες και να γνωρίσεις. Και τα δύο είναι αποδεκτά, αν και πολλές φορές η δεύτερη περίπτωση μπορεί να είναι κατακριτέα από μερίδα της κοινωνίας, λόγω των στερεοτύπων που επικρατούν.
Στους «Κάτω από τα Αστέρια» υποδύεστε την «Μένια». Ποιο είναι το κοινό στοιχείο που έχετε με την ηρωίδα του έργου;
Ο δυναμισμός που έχουμε και οι δύο. Είναι και εκείνη γλυκιά, ευαίσθητη, με χιούμορ, αλλά και ταυτόχρονα σκληρή, όπως είμαι και εγώ. Έχουμε όμως και πολλές διαφορές. Η «Μένια» είναι μικροαστή που έχει ως όνειρο και στόχο της να παντρευτεί. Τώρα που το ξανασκέφτομαι δεν είμαι σίγουρη αν η «Μένια» είχε και στο αρχικό κείμενο αυτόν τον δυναμισμό ή αν είναι ένα στοιχείο που της προσέδωσα τελικά εγώ.
Είστε μία γυναίκα άκρως δυναμική, πιστεύετε ότι οι γυναίκες έχουν λάβει τη θέση που τους αξίζει στην κοινωνία;
Έχουμε ακόμα πολύ δρόμο να διανύσουμε και πολλά ακόμα βήματα να κάνουμε. Δυστυχώς, είμαστε ακόμα πολύ πίσω. Τα πατριαρχικά πρότυπα εξακολουθούν και υφίστανται με αποτέλεσμα πολλές φορές οι γυναίκες να γινόμαστε αποδέκτες προσβλητικών ή και κακοποιητικών συμπεριφορών που δεν γίνονται καν αντιληπτές. Πρέπει να αλλάξουμε ως κοινωνία. Παράλληλα, πρωταγωνιστώ στην παράσταση «Η Βίλα (Ο δρόμος που πήραν)». Πρόκειται για ένα έργο που πραγματεύεται και το ζήτημα της παράδοσης της συστημικής βίας πάνω στο γυναικείο σώμα. Το έργο ξεκινά όταν τρεις γυναίκες που τις λένε «Αλεχάνδρα» συναντιούνται σε ένα δωμάτιο, επιφορτισμένες με το καθήκον να αποφασίσουν το μέλλον της Βίλας Γκριμάλντι, ενός υπαρκτού χώρου βασανιστηρίων και δολοφονιών της Χιλής κατά τη δικτατορία του Αουγκούστο Πινοσέτ. Εκτός από την ευτυχία να πρωταγωνιστώ στο συγκεκριμένο έργο, έχω και τη χαρά να μοιράζομαι την σκηνή με τις δύο αγαπημένες μου φίλες, που γνωριστήκαμε όταν φοιτούσαμε στο Εθνικό, τη Νατάσα Εξηνταβελώνη και την Αγγελική Πασπαλιάρη. Η παράσταση παρουσιάζεται από το Δεκέμβριο στο «Μικρό θέατρο Κεραμεικού» στην Αθήνα, όμως θα θέλαμε να την παρουσιάσουμε και στο κοινό της Θεσσαλονίκης.
To ευοίωνο είναι ότι οι γυναίκες πλέον υψώνουν τη φωνή τους και καταγγέλλουν την κακοποίηση και την παρενόχληση ιδίως στον χώρο του θεάτρου. Είστε αισιόδοξη για το μέλλον;
Οι γυναίκες γίνονται αποδέκτες σεξουαλικής κακοποίησης ή παρενόχλησης σε όλους τους κλάδους εργασίας. Στον δικό μας χώρο έχουμε τη δυνατότητα το γεγονός αυτό να βγει προς τα έξω και να δημοσιοποιηθεί. Είναι σημαντικό να είμαστε στο πλευρό όλων όσων έχουν υποστεί κακοποίηση και είναι σημαντικό να στηρίξουμε όλοι οι ηθοποιοί το σωματείο μας. Όσο πιο δυνατό είναι το σωματείο μας, τόσο εγγυημένες θα είναι οι συνθήκες ασφάλειας στην εργασία μας. Εννοείται ότι όλοι όσοι έχουν κακοποιήσει, θέλω να τιμωρηθούν και να τιμωρηθούν αυστηρά και δεν με ενδιαφέρει πόσο ταλαντούχοι είναι. Όσο για το μέλλον, θα κρατήσω την τρέλα της αισιοδοξίας, γιατί έχουμε ανάγκη να είμαστε αισιόδοξοι, αυτή την περίοδο πιο πολύ από ποτέ.
Οι κάτω απ’τ’αστέρια του Τηλέμαχου Τσαρδάκα
Δευτέρα 7 και Τρίτη 8 Μαρτίου στις 21:15 στο Θέατρο Αυλαία για 2 τελευταίες παραστάσεις
Κείμενο: Τηλέμαχος Τσαρδάκας
Ερμηνεύουν: Λίλα Μπακλέση, Κωνσταντίνος Μπιμπής
Σκηνοθεσία: Άρτεμις Γρύμπλα, Λίλα Μπακλέση, Κωνσταντίνος Μπιμπής
Σκηνικά: Αντώνης Χαλκιάς
Φωτισμοί: Σεσίλια Τσελεπίδη
