Κάθε είδος στο LASPI studio έχει τη δική του ιστορία, κι όταν κάποιος το επιλέγει, η Θέη νιώθει ότι… ένα αδεσποτάκι βρήκε το παντοτινό σπίτι του

της Κικής Τσάνη

Στην οδό Ολύμπου, στη Θεσσαλονίκη, εκεί που το urban στοιχείο πρωταγωνιστεί, ο αριθμός 31 μας καλεί να επαναπροσδιορίσουμε τη σχέση μας με τη φύση. Η πινακίδα με την επιγραφή LASPI κινεί αδιαμφισβήτητα το ενδιαφέρον και είναι σχεδόν αδύνατο να μην πλησιάσει κανείς για να μάθει τι κρύβει αυτός ο χώρος. Μία πρώτη ματιά ξεχειλίζει από μία οικεία κομψότητα, καθώς μικρά και μεγαλύτερα είδη κεραμικής συνθέτουν τη βιτρίνα και τα ράφια, περιμένοντας να βρουν το παντοτινό τους σπίτι.

Σε αυτό το cozy και φιλόξενο studio, μας καλωσορίζει η Θέη Μουρατίδου, δημιουργός του brand, που ασχολήθηκε με την κεραμική αρχικά ως χόμπι για να ανακαλύψει τελικά ότι συνδέεται με τον πηλό πολύ περισσότερο από όσο φανταζόταν.

Μεταξύ φουρνισμάτων των προϊόντων της και με την σκέψη των νέων drops εν αναμονή του φθινοπώρου, η Θέη μοιράζεται με τη Vwoman την ιστορία του LASPI studio και μας παρασύρει σε ένα ταξίδι δημιουργικότητας και έμπνευσης, που όλοι έχουμε ανάγκη.

Γεννήθηκε, μεγάλωσε και ζει στη Θεσσαλονίκη, γνωρίζοντας σπιθαμή προς σπιθαμή το κέντρο της. Έτσι, όταν αποφάσισε να δημιουργήσει το δικό της brand, η οδός Ολύμπου, που τον τελευταίο καιρό πρωταγωνιστεί στη λίστα με τις πιο ανερχόμενες και… cool γειτονιές της πόλης, ήταν προσωπική επιλογή. «Η περιοχή ανεβαίνει και ελπίζω σύντομα να αξιοποιηθούν τα κλειστά καταστήματα για να δημιουργηθεί μία κοινότητα. Με στενοχωρεί που βλέπω συνεχώς ισόγεια Airbnb, γιατί έτσι στερείται η ποιότητα σε κάθε επίπεδο και χάνεται η αρμονία», λέει χαρακτηριστικά.

Το LASPI studio θα σβήσει τα πρώτα του κεράκια τον ερχόμενο Οκτώβριο και, όπως λέει η Θέη, μπορεί να ήταν ρίσκο η απόφαση να το ανοίξει, όμως αποδείχθηκε πολύ σοφή για τη δική της εξέλιξη. «Σπούδασα interior design, κάτι με το οποίο δεν ασχολήθηκα επαγγελματικά αλλά μου έδωσε βάσεις για την αισθητική μου. Στη συνέχεια πέρασα από διάφορες δουλειές κι από όλες έμαθα κάτι. Μέχρι που τελικά ήθελα πολύ να κάνω κάτι δικό μου», συμπληρώνει.

Αυτή η εσωτερική ανάγκη δημιουργικότητας… παντρεύτηκε με την αγάπη της για την κεραμική, την οποία ξεκίνησε ως χόμπι πριν από τρία χρόνια.

«Απολάμβανα τη διαδικασία και κατάλαβα ότι δεν χόρταινα τις ώρες των μαθημάτων. Για μένα η κεραμική λειτουργούσε και ως ψυχοθεραπευτικό μέσο πέρα από χόμπι και ήρθε στη ζωή μου την κατάλληλη στιγμή. Πάντα μου άρεσε να φτιάχνω πράγματα και όσον αφορά στο interior, επομένως αν και στην αρχή είχα ξεκινήσει να κάνω μαθήματα κεραμικής με την απλή μέθοδο του μακαρονιού, μετά γράφτηκα σε ταχύρρυθμα τροχού και κάπως έτσι βρήκα τον δρόμο μου», εξηγεί στη Vwoman.

«Στην αρχή απελπίστηκα γιατί το παν στην κεραμική είναι η εξάσκηση. Θέλει έμπνευση, αλλά δεν είναι κάθε μέρα ίδια και υπάρχουν στιγμές που δεν σου βγαίνει τίποτα. Απαιτεί επίσης τρομερή υπομονή και πρέπει να είσαι έτοιμος για την αποτυχία. Έχει τύχει να ανοίξω τον φούρνο και να κλαίω γιατί έφτιαχνα ένα βάζο μία εβδομάδα και είχε καταστραφεί. Μαθαίνεις όμως να το ρυθμίζεις», σημειώνει η Θέη.

«Όταν οραματιζόμουν το studio είχα στο μυαλό μου ότι θα φτιάχνω μεγάλα πράγματα, κυρίως οργανικά, σε σκούρες ή γήινες αποχρώσεις. Με τον καιρό όμως μαθαίνοντας τεχνικές και πράγματα μού βγήκε και μία πιο pop διάθεση ειδικά σε είδη κουζίνας και κούπες», τονίζει.

Για τη Θέη, η σύνδεση με τη φύση είναι πολύ βαθιά και αντικατοπτρίζεται και στα κεραμικά που δημιουργεί. Η σειρά από κούπες με έμπνευση από το aurora borealis μαγνητίζουν αμέσως τα βλέμματα στο studio, όπως επίσης και τα μεγάλα είδη που δημιουργεί, το καθένα από τα οποία έχει ξεχωριστή ιστορία.

«Μου αρέσει το βουνό κι επειδή πάω για πεζοπορίες, πλέον θα πάρω την κάμερά μου μαζί και θα παρατηρήσω τα πάντα, από μία τρύπα στο χώμα μέχρι ένα δέντρο. Και η θάλασσα έχει πολύ ωραίες εικόνες. Έμαθα να βλέπω πιο ουσιαστικά πράγματα που θεωρούμε δεδομένα», λέει.

 

Η Θέη θυμάται με κάθε λεπτομέρεια τη στιγμή που πούλησε τα δύο πρώτα ποτήρια της και αποκαλύπτει ότι έχει την ίδια χαρά με κάθε αγορά που γίνεται από εκεί και έπειτα.

«Δεν μπορώ να εξηγήσω το συναίσθημα κυρίως όταν θα πάρουν ένα μεγάλο αντικείμενο, όπως ένα βάζο. Αλλά επειδή τα συγκεκριμένα έχουν ένα description, μία ιστορία, έχει να κάνει με τον άνθρωπο που θα το πάρει και πώς θα το καταλάβει, που θα καθίσει να μάθει την ιστορία του. Είναι σαν ένα αδέσποτο ζωάκι που βρήκε το σπίτι του», αναφέρει.

Η δημιουργός του LASPI studio αναγνωρίζει ότι οι τιμές για τα χειροποίητα είναι μερικές φορές αποτρεπτικές, όμως διαπιστώνει πως μεγάλη μερίδα του κόσμου πλέον… νοιάζεται.

«Οι τιμές δεν ανταποκρίνονται σε αυτό που έχουμε συνηθίσει στην Ελλάδα αν και προσπαθώ να τις έχω όσο πιο χαμηλά γίνεται. Υπάρχουν πράγματα μαζικής παραγωγής που μοιάζουν χειροποίητα, αλλά η απόφαση κρίνεται από το mentality του καθενός και τι θα σκεφτεί πίσω από αυτό ή αν η σκέψη του θα πάει παραπέρα. Πολλοί δεν ξέρουν, αλλά όταν εξηγώ πόσο χρόνο παίρνει ένα απλό κουπάκι για να γίνει, πιστεύω ότι το εκτιμούν διαφορετικά. Είναι όλα point of view», λέει στη Vwoman.

«Η κεραμική είναι 80% πείραμα. Τα υαλώματα, οι πηλοί, όταν τα ενώνεις μεταξύ τους. Ανοίγεις τον φούρνο και δεν ξέρεις τι θα βγει. Και η διαδικασία όμως είναι επίπονη και πολύωρη και είμαι μόνη μου. Από τη στιγμή που θα φτιάξεις κάτι χρειάζεται ένα χρονικό διάστημα που πρέπει να στεγνώσει ώστε να μπορείς να το τριμάρεις και μετά το αφήνεις να στεγνώσει ξανά για μία εβδομάδα. Το βάζεις στον φούρνο για να ψηθεί, το λεγόμενο μπισκότο, ο φούρνος καίει πολλές ώρες, ίσως και 11, και μπορείς να τον ανοίξεις μετά από 24 ώρες. Μετά πρέπει να υαλωθεί, να στεγνώσει και ξαναψηθεί και όσα έρχονται σε επαφή με το στόμα και το φαγητό πρέπει να είναι food safe», εξηγεί.

«Ενώ η Ελλάδα έχει πολύ μεγάλη σχέση με την κεραμική από άποψη ιστορίας, νιώθω ότι στο εξωτερικό είναι πολύ πιο ενημερωμένοι και εξοικειωμένοι με αυτό. Για παράδειγμα, βλέπω μερικούς στο Μαρόκο που δεν έχουν τροχό με ρεύμα, αλλά έναν ξύλινο και τον γυρνάνε με το πόδι ή το χέρι τους κι είναι extreme το πώς μπορούν να τα φτιάξουν», παρατηρεί.

«Μακάρι ο κόσμος να αρχίσει να ασχολείται γενικά με χειροποίητα, εξετάζεις τη φαντασία σου, παίρνεις μία γνώση, χαλαρώνεις», προσθέτει. Εξάλλου, ενώ δεν ήταν στα πλάνα της, μετά από ζήτηση, η Θέη κάνει τα δικά της workshops στο studio.

«Βλέπω την ίδια χαρά που είχα κι εγώ ως μαθήτρια. Για αυτές τις τρεις ώρες το μυαλό τους είναι μόνο σε αυτό που φτιάχνουν και γενικά περνάμε όμορφα. Βλέπω πολύ ωραία πράγματα από τους μαθητές μου και πολλές φορές χαίρομαι πιο πολύ αν πετύχει το δικό τους παρά κάτι δικό μου!», καταλήγει.