Η καλλιτέχνιδα που βρήκε το… οξυγόνο της στο ξύλο εξηγεί τη μαγεία της μεταποίησης και της επανάχρησης, που ζωντανεύουν παλιά αντικείμενα
Της Κικής Τσάνη
Ένας περίπατος στους δρόμους της Θεσσαλονίκης ή μία βόλτα με το ποδήλατο μπορεί να δώσει πραγματικούς θησαυρούς στη Σοφία Μιχαηλίδου. Μάλιστα, τις περισσότερες φορές, αυτοί βρίσκονται σε σημεία που δεν πηγαίνει το μυαλό μας, αφού συνήθως… λάμπουν σε κάδους απορριμμάτων. Κι αυτό γιατί η ίδια έχει κάνει μότο της ζωής της την ανακύκλωση και τη μεταποίηση, θέλοντας να βοηθήσει παλιά και ξεχασμένα αντικείμενα να ζήσουν τη ζωή που δεν πρόλαβαν.
Ξεκίνησε ως χόμπι, καθώς όπως λέει και η Σοφία, είχε από μικρή μία τάση να πειράζει πράγματα και πλέον αποτελεί τη βασική της ασχολία, μέσω του Reuse Create Remake, της επιχείρησης που δημιούργησε ή αλλιώς το μαγαζάκι της, όπως το αποκαλεί, στην περιοχή της Χαριλάου, στην οδό Γιάννη Χαλκίδη 24. Εκεί, βρίσκει καθημερινά το οξυγόνο της, αφού έτσι χαρακτηρίζει την ξυλογλυπτική, καθώς το ξύλο είναι το σημείο αναφοράς της καλλιτέχνιδας.
Περιγράφοντας στη Vwoman το πώς ανακάλυψε την κλίση της σε αυτόν τον τομέα, σημειώνει πως μάλλον την κυνηγάει! Η Σοφία, όπως και πολλά παιδιά στην εφηβεία, έπρεπε να επιλέξει τον επαγγελματικό της προορισμό μέσα από συγκεκριμένες επιλογές και γραμμές, που πολλές φορές δεν αντικατοπτρίζουν αυτά για τα οποία μιλά η ψυχή τους. Και από εκεί που λάτρευε να… σκαλίζει αντικείμενα, βρέθηκε να σπουδάζει γραφιστική και στη συνέχεια να δουλεύει πάνω στον προγραμματισμό, που πλέον τα μετρά ως εμπειρίες. «Φαντάσου εμένα με υπολογιστές», λέει γελώντας.
Ποτέ όμως δεν ξέχασε τη μεγάλη της αγάπη και παράλληλα με την -τότε- βασική της δουλειά, πάντα έψαχνε τρόπους να δημιουργεί, ακόμα και όταν μετέβη στη Νορβηγία για να εργαστεί. Η σχέση της όμως με το ξύλο και τη μεταποίηση γενικότερα ήταν καρμική και η Σοφία καταλάβαινε πού γέρνει η ζυγαριά. Το αποκορύφωμα, λοιπόν, ήταν πριν από οκτώ χρόνια όταν και έκανε το επόμενο βήμα, εξελίσσοντας το χόμπι της σε επαγγελματική δραστηριότητα.
Σήμερα, στα 38 της, πιο ώριμη και σίγουρη επαγγελματικά, ζωντανεύει παλιά αντικείμενα για να βρουν τη θέση τους σε αυτόν τον κόσμο και να εκτιμηθούν ξανά. Φυσικά, δεν φρεσκάρει μόνο παλιά αντικείμενα που εξιτάρουν την ίδια, αλλά αναλαμβάνει παραγγελίες που θα φέρουν ένα τεράστιο χαμόγελο στα χείλη όσων την εμπιστεύονται.
«Ξεκίνησα δειλά δειλά. Δούλευα από μικρή γιατί ήθελα να δω πώς βγαίνουν τα χρήματα και να είμαι γενικά αυτόνομη. Αν και πείραζα πράγματα από μικρή, σημαντικός σταθμός ήταν όταν γνώρισα μία φίλη της μητέρας μου που ήταν καλλιτέχνιδα και μου έμαθε το κολάζ. Ενώ η ζωή προχωρούσε, εγώ ξεκίνησα πιο εντατικά, κυρίως το κολάζ πάνω σε έπιπλα και όλα γίνονταν στο μπαλκόνι μου ή στην πιλοτή της πολυκατοικίας που έμενα», λέει και ευχαριστεί τους άλλους ένοικους που καταλάβαιναν τις δημιουργικές ανησυχίες της.
«Και μετά ήρθε το ξύλο και το ερωτεύτηκα! Κάτι μέσα μου σαν να ήρθε στη θέση του. Θα έλεγα πως με κυνηγούσε και δεν με άφηνε και πλέον έχει γίνει η ζωή μου. Ακόμα και αν έπαυε να είναι η δουλειά μου, θα είναι για πάντα το καταφύγιό μου», περιγράφει η Σοφία.
Την τέχνη της την ανακαλύπτει καθημερινά μόνη της και κάπως έτσι ερχόταν η αναγνώριση τού ωραίου από τους άλλους. «Όσο γνώριζα το ξύλο και δοκίμαζα πράγματα, είδα αρχικά το ενδιαφέρον των φίλων μου και σιγά σιγά άρχισε να μεγαλώνει ο κύκλος. Μπαίνοντας επιτέλους στο μαγαζάκι μου είχα ήδη μία μικρή πελατεία και με τον καιρό άρχισα να μεγαλώνω. Πάντα με αργό και σταθερό ρυθμό και δεν το πίεσα καθόλου γιατί άλλωστε έχω δύο χέρια! Αυτά που φτιάχνω χρειάζονται τον χρόνο τους και κυρίως θέλω εγώ να απολαμβάνω το κάθε κομμάτι», σημειώνει.
Το μαγαζάκι της, όπως λέει, πλέον είναι πολύ μικρό για να τα χωρέσει όλα και η Σοφία, παρομοιάζοντας τον εαυτό της ως μία γιαγιά που μαζεύει τα πάντα στο σπίτι της και δεν πετάει τίποτα, αναζητεί τώρα έναν μεγαλύτερο χώρο για να στεγάσει την επιχείρησή της αλλά και τις τέσσερις γατούλες της γειτονιάς, που τη… διάλεξαν και πλέον έχουν γίνει η οικογένειά της. «Μου έχουν μάθει ότι αν δεν μοιραστείς δεν υπάρχει άλλο νόημα σε αυτή τη ζωή», αναφέρει η Σοφία.
Η επανάχρηση και η μεταποίηση
Η φιλοσοφία της είναι να μην χαραμίζεται τίποτα. «Θα βγω στον δρόμο και πάντα θα βρω διαμάντια στα σκουπίδια. Αυτό κάνω πρεσβεύω άλλωστε: την επανάχρηση και τη μεταποίηση. Μπορεί να είναι παλιά κομμάτια από έναν καναπέ, ξύλα από το βουνό και πράγματα που με κάνουν να οραματίζομαι. Βλέπω ότι πετάνε έπιπλα που κάλλιστα θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει κάποιος και στεναχωριέμαι. Είναι σημαντικό να καταλάβουμε πως πριν πετάξουμε κάτι, πρέπει να κοιτάμε γύρω μας ή στην τελική να το πηγαίνουμε κάπου που θα αποκτήσει νόημα. Λατρεύω την επανάχρηση και όχι μόνο στο ξύλο, γενικά προσπαθώ να χρησιμοποιώ διάφορα υλικά και να φτιάχνω projects. Σε όλα υπάρχει μια ιστορία και όταν βλέπω κάτι, ακόμα και ένα κάσωμα πόρτας στα σκουπίδια, λέω “ποιος ξέρει τι έχει ζήσει τόσα χρόνια σε έναν χώρο”. Είναι απίστευτο αυτό το πράγμα κι εμένα με ενθουσιάζει πάρα πολύ και με εξιτάρει! Φυσικά, όταν έχω συγκεκριμένες παραγγελίες, θα φτιάξω και κάτι από την αρχή», εξηγεί.
Ερωτώμενη για το αν νιώθει κομμάτι του τελικού αποτελέσματος, η Σοφία λέει πως το βλέπει διαφορετικά. «Είναι σαν να έχω μπροστά μου έναν βράχο και προσπαθώ να τον σπρώξω ώστε να μπει στη θέση του. Βλέπω δηλαδή πράγματα παρατημένα και τα βοηθάω να ζήσουν αυτά που έχουν ακόμα να ζήσουν», συμπληρώνει.
«Μου αρέσει που έρχονται σε εμένα άνθρωποι με φαντασία. Δεν κάνω αναπαλαιώσεις αλλά μεταποιώ, πράγμα που σημαίνει ότι μπορούμε να μετατρέψουμε ένα τραπέζι σε παγκάκι. Αν και αυτή η νοοτροπία αργεί να υιοθετηθεί, είναι όμορφο να αρχίσουμε να το σκεφτόμαστε όλοι. Μάλιστα, ακόμα και αν δεν θέλει κάποιος να το δει για το δικό του σπίτι, είναι μία πολύ ασχολία, σαν ψυχοθεραπεία. Μέσα από βίντεο προσπαθώ να δώσω και λίγα tips και πολλοί με ρωτάνε συχνά πώς θα μπορούσαν να αλλάξουν κάτι δικό τους και με χαρά θα τους στείλω όλα τα βήματα. Η συμβουλή μου είναι να το προσπαθήσουν, ειδικά αν κάτι προορίζεται για πέταμα. Δουλέψτε τα, δεν θα τα καταστρέψετε και μόνο χαρά θα σας δώσει και θα σας γεμίσει», μας προτρέπει η Σοφία.
Μάλιστα, οι φίλοι της κάνουν… εξόρμηση στον χώρο της όταν είναι πιεσμένοι και τους δείχνει πώς να… φάνε τα σωστά σημεία στο ξύλο, διαδικασία που τους χαλαρώνει και τους αδειάζει από άγχος και την ίδια την κάνει να χαμογελά με αυτό το sharing!
«Είναι απόλυτα φυσικό για μένα αυτό που κάνω. Πλέον δεν μπορώ να με φανταστώ πουθενά αλλού. Δεν μπορείς να ξέρεις τι θα γίνει στη ζωή και πώς θα έρθουν τα πράγματα, αλλά το μόνο που θέλω είναι να είμαι καλά και να κάνω αυτό που αγαπώ. Είναι δύσκολο το επιχειρείν στην Ελλάδα αλλά αξίζει να κάνεις αυτό που αγαπάς. Για μένα είναι το οξυγόνο στη ζωή μου και τα υπόλοιπα είναι τα γύρω γύρω!», καταλήγει η Σοφία.
