ΓΙΑΤΙ Η ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΜΑΜΑ ΜΑΣ ΣΤΑ ΠΡΩΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ

Από τι υλικά είναι φτιαγμένες οι ενήλικες σχέσεις;

Της Αιμιλίας Αξιωτίδου

Οι ενήλικες σχέσεις επηρεάζονται από αυτές τις πρωταρχικές σχέσεις

Ο τρόπος που συνδεόμαστε με το πρόσωπο που μας φρόντισε όταν ήμασταν μωρά έχει επίδραση σε όλα, από την επιλογή του συντρόφου μας, στο πόσο καλά θα εξελιχθεί η σχέση μας ή και στο πως θα τελειώσει, στην κοινωνική μας ζωή, ακόμη και στην επαγγελματική μας εξέλιξη.
Αν μπορέσουμε να αναγνωρίσουμε τον τρόπο με τον οποίο συνδεόμαστε, το μοτίβο δηλαδή σύνδεση μας ίσως να κατανοήσουμε καλύτερα τις δυνάμεις μας και τα τρωτά μας στις σχέσεις.

Όσοι έχουμε βιώσει μια ασφαλή σύνδεση με τη μαμά ή με τον φροντιστή μας, τότε νιώθουμε πιο ικανοποιημένοι στις ενήλικες σχέσεις μας. Ως βρέφος, αν νιώθω ασφάλεια, νιώθω πως έχω μια ασφαλή βάση και μπορώ να γυρίσω σε αυτή, κάθε φορά που τα πράγματα δεν είναι και τόσο καλά. Και αυτό μου δίνει τη δυνατότητα να εξερευνήσω τον έξω κόσμο.

Όταν έχω κάποιο πρόβλημα μπορώ να στραφώ στο σύντροφό μου για παρηγοριά, και μπορώ να προσφέρω στήριξη όταν ο σύντροφος μου αισθάνεται αγχωμένος. Η σχέση είναι ειλικρινής, ισότιμη, ανοιχτή και οι σύντροφοι νιώθουν ταυτόχρονα ανεξάρτητοι αλλά και συνδεδεμένοι ο ένας με τον άλλον.

Αν έχω συνδεθεί με αγχώδη τρόπο με την μαμά μου ή με το πρόσωπο που με φροντίζει και δεν ανταποκρινόταν με σταθερό τρόπο στις ανάγκες μου, ή το έκανε με αντιφατικό τρόπο, τότε δεν νιώθω πως έχω μια ασφαλή βάση και δεν έχω εμπιστοσύνη ούτε στον εαυτό μου ούτε στον άλλον.

Στην ενήλικη ζωή αντί να νιώθω αληθινή αγάπη και εμπιστοσύνη στο σύντροφό συνήθως νιώθω μια ¨συναισθηματική πείνα¨. Παρόλο που στις ενήλικες σχέσεις μου ζητάω μια αίσθηση ασφάλειας και σιγουριάς, με το να “κολλάω” και να “κρέμομαι” από το σύντροφό μου, δρω με τέτοιο τρόπο που τον διώχνω μακριά.

Μπορεί να σκέφτομαι πολύ τους άλλους, αλλά συχνά υποφέρω από χαμηλή αυτοεκτίμηση. Χρειάζομαι συνεχή διαβεβαίωση ότι με αγαπούν και με νοιάζονται, πως αξίζω και πως είμαι αρκετά καλός. Επειδή νιώθω έντονα και συχνά τον φόβο της εγκατάλειψης, μπορεί να ζηλεύω ή να υποψιάζομαι τους συντρόφους μου. Συχνά νιώθω απελπισμένος, και δεν μπορούν να μείνουν μόνοι. Εκείνο που είναι θεραπευτικό, είναι η παρουσία του αγαπημένου προσώπου και ακόμη περισσότερο η επίδειξη της αγάπης του.

Από την άλλη αν οι γονείς δεν είναι συναισθηματικά διαθέσιμοι, και αποφεύγουν τα συναισθήματα οικειότητας, δεν καταφέρνουν να προσφέρουν στο παιδιά τους υποστήριξη, διαβεβαίωση, στοργή.

Αν έχω μεγαλώσει με τέτοιου τύπου γονείς, οι κοινωνικές αλληλεπιδράσεις και σχέσεις μου ως ενήλικας είναι επιφανειακές και δεν αφήνω τους ανθρώπους που είναι δίπλα μου να με γνωρίσουν σε βάθος.

Τείνουν να αποφεύγω έντονες εκδηλώσεις εγγύτητας και οικειότητας και συχνά οι άλλοι είναι σα να πέφτουν “πάνω σε τοίχο”.
Είναι πολύ πιθανό να έχω πολλούς φίλους, και σεξουαλικούς παρτενέρ και συχνά δεν είμαι μόνος μου. Συχνά η επαγγελματική μου ανάπτυξη είναι πολύ σημαντική και η αυτοπεποίθηση μου ενισχύεται κυρίως μέσα από τις προσωπικές μου επιτυχίες.

Αν πάλι ως παιδί έχω μεγαλώσει με γονείς ή φροντιστές που ήταν κακοποιητικοί και με παραμελούσαν η έχω υποστεί κάποιου είδους τραύμα τότε η κοινωνική μου συμπεριφορά έχει έλλειψη συνοχής και ζω σε μια αμφίσημη κατάσταση. Συνήθως φοβάμαι να είμαι πολύ κοντά με τους άλλους ή πολύ μακριά τους. Περιμένω πάντα την απόρριψη τον πόνο και την απογοήτευση. Και το θεωρώ αναπόφευκτο πως θα συμβεί. Δεν μπορώ να πιστέψω πως ο σύντροφός μου θα με αγαπήσει και θα με υποστηρίξει. Πολύ συχνά βιώνω έντονες συναισθηματικές εξάρσεις και έχω απρόβλεπτες διαθέσεις.

Συχνά έχω αρνητική άποψη και για τον εαυτό μου και για τους άλλους. Βρίσκομαι σε μεγαλύτερο κίνδυνο να αναπτύξω προβλήματα ψυχικής υγείας, χρήση ουσιών, παραβατική/επιθετική συμπεριφορά ακόμη και κακοποίηση στα δικά μου παιδιά. Η έρευνα καταδεικνύει επίσης τη σχέση που έχει αυτός ο τύπος δεσμού σε ενήλικες και της οριακής διαταραχής προσωπικότητας.

Οι πρωταρχικές μας σχέσεις βέβαια μας επηρεάζουν αλλά δεν μας καταδικάζουν. Έχουμε την δυνατότητα ως ενήλικες να αλλάξουμε αυτά τα μοτίβα σύνδεσης μέσα από μια επιδιορθωτική σχέση είτε μέσα από την ψυχοθεραπευτική διαδικασία.

H Αιμιλία Αξιωτίδου είναι Οικογενειακή Ψυχοθεραπεύτρια, Θεραπεύτρια Ζεύγους, Ομαδική και Ατομική Ψυχοθεραπεύτρια, Ψυχοπαιδαγωγός, Επιστημονικός Συνεργάτης ΑΠΘ, Ιατρική Σχολή, ΑΧΕΠΑ , Ιατρείο Παχυσαρκίας, Διακοπής Καπνίσματος

https://www.facebook.com/Αιμιλία-Αξιωτίδου-1392827551044151/