Τις φετινές αφίσες του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης υπογράφει η εικαστικός Σοφία Ροζάκη, μέσα από το έργο της spatial affects
Τι συμβαίνει όταν η σκοτεινή κινηματογραφική αίθουσα συναντά την απεραντοσύνη της ερήμου; Πάνω σε αυτή τη συνάντηση δύο φαινομενικά διαφορετικών κόσμων χτίζεται η οπτική ταυτότητα του 67ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, το οποίο θα πραγματοποιηθεί από τις 5 έως τις 15 Νοεμβρίου 2026.
Τις φετινές αφίσες υπογράφει η εικαστικός Σοφία Ροζάκη, μέσα από το έργο της spatial affects, αντλώντας έμπνευση τόσο από τη μοναδική εμπειρία της κινηματογραφικής αίθουσας όσο και από το αφιέρωμα του φετινού Φεστιβάλ στην έρημο.
Το πρωτότυπο έργο spatial affects δημιουργήθηκε το 2026 με ακρυλικά και μολύβια ακουαρέλας σε καμβά, διαστάσεων 150 x 180 εκ., και θα παρουσιαστεί σε χώρο της 67ης διοργάνωσης.
Από τη σκοτεινή αίθουσα στην έρημο
Στο εικαστικό σύμπαν της Ροζάκη, η κινηματογραφική αίθουσα γίνεται ένας «τόπος ανάμεσα σε κόσμους», όπου άγνωστοι μεταξύ τους άνθρωποι μοιράζονται τη σιωπή, το σκοτάδι και μια ιδιότυπη συλλογική οικειότητα.
Απέναντί της βρίσκεται η έρημος. Ένας τόπος στον οποίο, σύμφωνα με τη δημιουργό, οι καθιερωμένοι κώδικες μπορούν να καταρρεύσουν, αφήνοντας χώρο στην περιπλάνηση, στα ανοίγματα και στους επαναπροσδιορισμούς.
Οι δύο αυτοί χώροι συναντώνται στο spatial affects μέσα από βιώματα και αναμνήσεις διαφορετικών ανθρώπων, οι οποίοι μοιράστηκαν με την εικαστικό τη δική τους σχέση και αγάπη για τον κινηματογράφο.
Μια φράση που της έγραψε ένας από τους συμμετέχοντες μοιάζει, μάλιστα, να συμπυκνώνει ολόκληρη τη φιλοσοφία του έργου: «επειδή το μαζί είναι πάντα καλύτερο».
Η δημιουργός συμπληρώνει τη σκέψη αυτή με την ανάγκη για «ριζοσπαστική ευθύνη απέναντι στο “άλλο”», μετατρέποντας την αφίσα όχι απλώς σε ένα εικαστικό σήμα της διοργάνωσης, αλλά σε μια αφορμή για σκέψη γύρω από τη συλλογικότητα, τη διαφορετικότητα και τη συνύπαρξη.
Ποια είναι η Σοφία Ροζάκη
Η Σοφία Ροζάκη, γεννημένη το 1990, σπούδασε ζωγραφική στο Τμήμα Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών της Σχολής Καλών Τεχνών του ΑΠΘ και σήμερα ζει και εργάζεται στην Αθήνα.
Η δουλειά της έχει παρουσιαστεί σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό, μεταξύ άλλων στην γκαλερί Ζουμπουλάκη, στο Μουσείο Μπενάκη, στο MOMus-Πειραματικό Κέντρο Τεχνών, στην Art Athina και την Art Thessaloniki, καθώς και στο Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου και στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.
Στο επίκεντρο της καλλιτεχνικής της αναζήτησης βρίσκονται το σώμα, το φύλο, η μνήμη, το τραύμα και η σεξουαλικότητα. Με υβριδικές μορφές που κινούνται ανάμεσα στο πραγματικό και το ονειρικό και μέσα από μια φεμινιστική και κουήρ οπτική, συνδέει το προσωπικό με το συλλογικό βίωμα και αμφισβητεί καθιερωμένα δίπολα και συμβάσεις.
