Η Ευρυδίκη και ο Θοδωρής Μαραντίνης μιλούν για τη χημεία τους στις «50 Αποχρώσεις του Rock», τα τραγούδια που τους συγκινούν και τις στιγμές που η μουσική τούς «έσωσε»
Της Αθανασίας Μπίδιου
Rock δεν είναι μόνο οι κιθάρες και η ένταση. Είναι η ελευθερία να είσαι ο εαυτός σου, να μη χωράς σε ταμπέλες και να εκφράζεσαι χωρίς φόβο. Αυτό είναι το κοινό νήμα που ενώνει την Ευρυδίκη και τον Θοδωρή Μαραντίνη στη νέα τους μουσική σύμπραξη, «50 Αποχρώσεις του Rock».
Οι δύο αγαπημένοι καλλιτέχνες συναντιούνται αυτό το καλοκαίρι για πρώτη φορά μαζί στη σκηνή, αποδεικνύοντας ότι το rock μπορεί να είναι άλλοτε εκρηκτικό, άλλοτε τρυφερό και βαθιά συναισθηματικό. Οι «50 Αποχρώσεις του Rock» είναι μια μουσική εμπειρία που ταξιδεύει το κοινό από τη δεκαετία του ’60 μέχρι σήμερα, μέσα από εμβληματικές επιτυχίες του ελληνικού και ξένου rock ρεπερτορίου, αλλά και τραγούδια που σημάδεψαν την προσωπική πορεία της Ευρυδίκης και του Θοδωρή Μαραντίνη.
Ματαιώνεται η συναυλία του Θοδωρή Μαραντίνη και της Ευρυδίκης στη Μονή Λαζαριστών
Οι δύο καλλιτέχνες μιλούν στη Vwoman για τη χημεία που γεννήθηκε από την πρώτη πρόβα, τα τραγούδια που τους συγκινούν, τις στιγμές που η μουσική τούς «έσωσε» και εξηγούν γιατί η μεγαλύτερη επανάσταση σήμερα είναι να παραμένεις αυθεντικός.
Πώς γεννήθηκε η ιδέα για τις «50 Αποχρώσεις του Rock»;
Ευρυδίκη: Θέλαμε να παίξουμε με τον όρο «rock» και να δείξουμε στον κόσμο ότι αυτή η μουσική έχει άπειρες αποχρώσεις. Είναι η electro πλευρά, η pop-rock, η πιο σκοτεινή, η ακουστική, η επαναστατική, αλλά και η άκρως συναισθηματική. Ο τίτλος κλείνει λίγο το μάτι στο κοινό, αλλά η ουσία είναι ότι μαζέψαμε όλες αυτές τις «αποχρώσεις» που έχουμε κι εμείς οι ίδιοι μέσα μας και τις βάλαμε σε ένα κοινό πρόγραμμα.
Θοδωρής: Γεννήθηκε από την ανάγκη και τη διάθεσή μας να παρουσιάσουμε ένα ευρύ μουσικό φάσμα που μας εκφράζει απόλυτα, χωρίς ταμπέλες, κανόνες και νόρμες. Ίσως αυτό, τελικά, να είναι το δικό μας «ροκ»… σε όλες του τις αποχρώσεις!
Τι ήταν αυτό που σας ένωσε καλλιτεχνικά σε αυτή τη συνεργασία για πρώτη φορά επί σκηνής;
Ευρυδίκη: Η πεποίθηση ότι μαζί μπορούμε να κάνουμε κάτι όμορφο. Να ταξιδέψουμε το κοινό μας όπως ταξιδεύουμε κι εμείς μέσα από τα τραγούδια μας, έχοντας αυτήν την τρέλα που κουβαλάμε για τη σκηνή. Αυτό νομίζω είναι και το πιο δυνατό κοινό μας στοιχείο.
Θοδωρής: Η ενέργειά μας πάνω στη σκηνή και η ακομπλεξάριστη προσέγγισή μας, όχι μόνο απέναντι στη μουσική, αλλά και στην ίδια τη ζωή.
Τι σημαίνει για εσάς το rock σήμερα και πώς το επαναπροσδιορίζετε μέσα από αυτό το project;
Ευρυδίκη: Για μένα το rock σήμερα είναι κυρίως η ελευθερία να είσαι ο εαυτός σου σε έναν κόσμο που προσπαθεί συνεχώς να σε βάλει σε καλούπια. Δεν είναι δηλαδή μόνο θέμα ήχου και ενορχήστρωσης. Rock μπορεί να είναι και μια μπαλάντα με ένα πιάνο, αρκεί ο στίχος και η ερμηνεία να σου ξεριζώνουν την ψυχή. Μέσα από αυτό το project επαναπροσδιορίζουμε το rock ενώνοντας κομμάτια που θεωρητικά ανήκουν σε άλλα είδη, αποδεικνύοντας ότι η rock ενέργεια κρύβεται στην πρόθεση και στο συναίσθημα και όχι στις ταμπέλες.
Θοδωρής: Rock για μένα σημαίνει να είσαι ο εαυτός σου, να μην σε επηρεάζει η γνώμη των άλλων, να ακολουθείς το όραμά σου και οι κανόνες να μην σε μπλοκάρουν, αλλά να σε προκαλούν. Αυτό ακριβώς κάνουμε και σε αυτό το project: ο καθένας μας φέρνει τη δική του αλήθεια, περνώντας το rock μέσα από το προσωπικό του φίλτρο και τον ρόλο του πάνω στη σκηνή.
Υπήρξε άμεση χημεία από την πρώτη πρόβα;
Ευρυδίκη: Με τον Θοδωρή, από το πρώτη μας συνάντηση, νιώσαμε σαν να παίζαμε μαζί για χρόνια. Είναι πολύ σημαντικό να νιώθεις άνετα με τον άλλον ώστε στη σκηνή να μπορείς να λειτουργείς αυθόρμητα και να απολαμβάνεις αυτό που κάνεις.
Θοδωρής: Από την πρώτη στιγμή! Με το που γνωριστήκαμε, η χημεία ήταν εκεί τόσο σε ανθρώπινο όσο και σε καλλιτεχνικό επίπεδο.
Τι να περιμένει το κοινό που θα σας δει μαζί στη σκηνή;
Ευρυδίκη: Ένα ατελείωτο πάρτι, γεμάτο ανατροπές, αγαπημένα τραγούδια που μας πάνε σε άλλες εποχές και αφήνουν στην ψυχή μας ένα χαμόγελο.
Θοδωρής: Πολύ κέφι, ρυθμό, εξωστρέφεια και χορό! Θα ακούσουμε αγαπημένα τραγούδια και το μόνο σίγουρο είναι ότι θα φύγουμε όλοι με ένα μεγάλο χαμόγελο.
Υπάρχει κάποιο τραγούδι στο πρόγραμμα που σας συγκινεί ιδιαίτερα κάθε φορά που το ερμηνεύετε;
Ευρυδίκη: Για μένα είναι ο Κηπουρός του Παύλου Παυλίδη το οποίο συμπεριέλαβα στο τελευταίο μου άλμπουμ σε μία υπέροχη διασκευή του Λευτέρη Πουλιού και του Μπομπ Κατσιώνη. Με αγγίζει ο τρόπος που μιλά για την αγάπη, για το πώς ο κάθε άνθρωπος την ονειρεύεται και την προσμένει. Αν υπάρχει πίστη τότε όλα γίνονται με έναν τρόπο και αυτό είναι κάτι που πάντα με γοήτευε. Είναι όμως κι άλλα τραγούδια που με συγκινούν ιδιαίτερα, από την προσωπική μου δισκογραφία, που πάντα ανυπομονώ να μοιραστώ με το κοινό, όπως και κάποια πιο εσωτερικά κομμάτια που μοιραζόμαστε με τον Θοδωρή.
Θοδωρής: Η «Κλεψύδρα». Είναι ένα κομμάτι που πάντα με συγκινεί και με ταξιδεύει στον χρόνο, φέρνοντας στην επιφάνεια ανάμεικτα συναισθήματα και φέρνοντάς τα στο «εδώ και τώρα».
Υπήρξε στιγμή που νιώσατε ότι το rock σας «έσωσε» ή σας εξέφρασε απόλυτα;
Ευρυδίκη: Το rock και γενικότερα η μουσική, με σώζει καθημερινά. Σε κάθε δύσκολη φάση της ζωής μου, σε κάθε απώλεια, σε κάθε απογοήτευση, η μουσική ήταν πάντα το καταφύγιό μου. Κι όταν ανεβαίνω στη σκηνή και πιάνω το μικρόφωνο, είναι σαν να ξεκινά μία διαδικασία εσωτερικής κάθαρσης. Ό,τι με βαραίνει κι ό,τι με πονάει, γίνεται τραγούδι και φεύγει. Αν δεν είχα αυτόν τον δρόμο για να εκφράζομαι, νομίζω θα ήμουν ένας πολύ δυστυχισμένος άνθρωπος.
Θοδωρής: Όταν τραγούδησε ο Διονύσης Σαββόπουλος τραγούδι μου! Εκεί, σώθηκε η ψυχή της παιδικής μου ανασφάλειας και δίψας.
