Η Δανία απομακρύνθηκε επίσημα από την προώθηση πρακτικών που ενθαρρύνουν τους γονείς να αφήνουν τα μωρά να κλαίνε μόνα τους για να κοιμηθούν
Η εκπαίδευση ύπνου του μωρού είναι ένα από τα πιο πολυσυζητημένα και αμφιλεγόμενα θέματα της σύγχρονης γονεϊκότητας. Όλοι φαίνεται να έχουν μια άποψη, συχνά εντελώς αντίθετη από των άλλων, και οι περισσότερες συμβουλές δίνονται με τόση ένταση, που καταλήγεις να αμφισβητείς κάθε επιλογή σου ως γονιός.
Οι ειδικοί εξηγούν πως η εκπαίδευση ύπνου έχει ως στόχο να βοηθήσει το παιδί να μάθει να αποκοιμιέται χωρίς βοήθεια. Ωστόσο, κάθε μωρό αντιδρά διαφορετικά. Κάποια ηρεμούν πιο εύκολα όταν ο γονιός βρίσκεται κοντά τους, ενώ άλλα μπορεί να εκνευρίζονται περισσότερο από τις συνεχείς παρεμβάσεις. Αυτό σημαίνει πως δεν υπάρχει μία μέθοδος που να λειτουργεί το ίδιο για όλα τα παιδιά.
Για χρόνια, μία από τις πιο διαδεδομένες πρακτικές ήταν οι γονείς να αφήνουν το βρέφος να κλαίει μέχρι να ηρεμήσει και να αποκοιμηθεί μόνο του. Σήμερα όμως, η συγκεκριμένη προσέγγιση βρίσκεται ξανά στο επίκεντρο της επιστημονικής συζήτησης, καθώς όλο και περισσότεροι ειδικοί εκφράζουν προβληματισμούς για το πώς μπορεί να επηρεάζει το στρες, τη συναισθηματική ανάπτυξη αλλά και την αίσθηση ασφάλειας ενός βρέφους.
Η Δανία μάλιστα έγινε πρόσφατα η πρώτη χώρα που απομακρύνθηκε επίσημα από την προώθηση πρακτικών που ενθαρρύνουν τους γονείς να αφήνουν τα μωρά να κλαίνε μόνα τους χωρίς παρηγοριά. Περισσότεροι από 700 ψυχολόγοι στη χώρα υπέγραψαν δημόσια κείμενα εκφράζοντας ανησυχίες σχετικά με τις πιθανές επιπτώσεις της συγκεκριμένης μεθόδου στο στρες, στον δεσμό προσκόλλησης και στη συναισθηματική ανάπτυξη των παιδιών.
Σύμφωνα με ειδικούς στην ανάπτυξη του παιδιού, τα βρέφη δεν διαθέτουν ακόμη τη νευρολογική ωριμότητα ώστε να μπορούν να διαχειριστούν μόνα τους έντονα συναισθήματα όπως ο φόβος, η αγωνία ή η ανασφάλεια. Αυτό που χρειάζονται είναι η παρουσία και η ανταπόκριση του γονιού, η αγκαλιά, η φωνή και η επαφή που τα βοηθούν να ηρεμήσουν και να νιώσουν προστατευμένα.
Παράλληλα, οι επιστήμονες τονίζουν ότι όταν ένα βρέφος κλαίει για μεγάλο χρονικό διάστημα χωρίς ανταπόκριση, ο οργανισμός του παραμένει σε κατάσταση έντασης. Ακόμη κι αν κάποια στιγμή σταματήσει να κλαίει, αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι έχει ηρεμήσει πραγματικά. Σε ορισμένες περιπτώσεις, μπορεί απλώς να έχει σταματήσει να εκφράζει την ανάγκη του επειδή αντιλαμβάνεται ότι δεν θα υπάρξει ανταπόκριση.
Παρότι η επιστημονική κοινότητα δεν έχει καταλήξει ακόμη σε οριστικά συμπεράσματα για τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις όλων των μορφών εκπαίδευσης ύπνου, όλο και περισσότεροι ειδικοί μιλούν σήμερα για πιο ήπιες και υποστηρικτικές προσεγγίσεις, με μεγαλύτερη έμφαση στη συναισθηματική ασφάλεια και στις ανάγκες κάθε παιδιού ξεχωριστά.
Ο σωστός χρόνος ύπνου, η καθημερινή ρουτίνα, η διατροφή, το περιβάλλον ύπνου και ο τρόπος που ανταποκρίνονται οι γονείς στα νυχτερινά ξυπνήματα παίζουν καθοριστικό ρόλο. Όταν ένα παιδί κοιμάται τις σωστές ώρες, τρέφεται επαρκώς και νιώθει ασφάλεια στο περιβάλλον του, η διαδικασία προσαρμογής γίνεται συνήθως πιο ομαλή και συχνά με λιγότερη ένταση και κλάμα.
