Το Die My Love αγγίζει τον πυρήνα της μητρότητας, της επιθυμίας και της γυναικείας ταυτότητας σε κρίση με μία συγκλονιστική Jennifer Lawrence
Το Die My Love είναι από εκείνα τα έργα που σε ακινητοποιούν πριν καν συνειδητοποιήσεις το γιατί. Σκοτεινό αλλά και ξεκάθαρα χιουμοριστικό, ωμό αλλά ταυτόχρονα ποιητικό, είναι μια ταινία που αρνείται να ενταχθεί σε οποιαδήποτε μονοδιάστατη ετικέτα.
Η Lynne Ramsay, πιστή στη σκηνοθετική της τόλμη, χτίζει ένα φιλμ που κινείται ανάμεσα στο ψυχικό θρίλερ, στη μαύρη κωμωδία και στη σουρεαλιστική παραβολή, σκιαγραφώντας με οξύτητα τη διάλυση μιας γυναίκας εγκλωβισμένης σε έναν κόσμο που μοιάζει να μικραίνει ασφυκτικά γύρω της.
Στο επίκεντρο της ταινίας, που κάνει σήμερα πρεμιέρα στους ελληνικούς κινηματογράφους, βρίσκεται η Jennifer Lawrence, σε μια ερμηνεία που συνδυάζει ωμότητα, χιούμορ και σωματικότητα. Ως Γκρέις, μια νέα μητέρα παγιδευμένη στη βόρεια Μοντάνα, έχοντας για μόνη συντροφιά τον ανεύθυνο σύζυγό της, Τζάκσον (Robert Pattinson), την ανήσυχη πεθερά της, Παμ (Sissy Spacek), μερικά άλογα που περιφέρονται και το μωρό της έξι μηνών, γίνεται σχεδόν άγρια από επιθυμία, οργή, θλίψη και ανία.
Η Ramsay έχει δηλώσει ξεκάθαρα ότι δεν θέλει η ταινία της να διαβαστεί αποκλειστικά ως ιστορία επιλόχειας κατάθλιψης. «Αυτά είναι βλακείες», έχει πει, τονίζοντας ότι το Die My Love μιλά για πολλά περισσότερα: για έναν γάμο που καταρρέει, για την απομόνωση που διαβρώνει, για τη δημιουργικότητα που στερεύει όταν η ζωή περιορίζεται σε ρόλους, υποχρεώσεις και προσδοκίες.
Η Lawrence, έγκυος κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, παραδίδει μια αφοπλιστικά σωματική και συναισθηματική ερμηνεία, αφήνοντας κάθε ίχνος ματαιοδοξίας στην άκρη. Η Γκρέις της κινείται ανάμεσα στην οικειότητα και την παραφορά, αποκαλύπτοντας μια εσωτερική πραγματικότητα που συνήθως μένει αθέατη. Δεν είναι απλώς ρεαλιστική, είναι σχεδόν πρωτόγονη. Και είναι αυτή η ωμότητα που κάνει την ερμηνεία της τόσο συγκλονιστική.
«Από όλες τις ταινίες που έχω κάνει, αυτή ήταν η πιο μεταμορφωτική. Όταν τη γύριζα, όλα ήταν αληθινά για μένα. Για τη Γκρέις, τίποτα δεν είναι παραίσθηση – είναι όλα πραγματικά. Δεν θυμάμαι καν να αποφάσισα να το παίξω έτσι. Ήταν απλώς έτσι. Ήμουν και έγκυος. Υπήρχαν πράγματα που δεν μπορούσα να δω, κυριολεκτικά δεν τα έβλεπα. Π.χ. όταν άκουσα ότι η νούμερο ένα αιτία θανάτου νέων μητέρων είναι η αυτοκτονία — δεν μπορούσα να το “δω”», είπε στη συνένευξή της στο Vulture η Jennifer Lawrence.
Δίπλα της, ο Robert Pattinson προσφέρει μια ήπια αλλά καθοριστική παρουσία, ενισχύοντας την αίσθηση αστάθειας και συναισθηματικού χάους που περιβάλλει τη σχέση του ζευγαριού. Το υπόλοιπο καστ λειτουργεί υποστηρικτικά, με μικρές αλλά ουσιαστικές ερμηνείες που ολοκληρώνουν το ψυχικό τοπίο του φιλμ.
Περισσότερο από μια ιστορία για την ψυχική κατάρρευση, η ταινία αγγίζει τον πυρήνα της μητρότητας, της επιθυμίας και της γυναικείας ταυτότητας σε κρίση. Είναι μια δύσκολη, άβολη αλλά βαθιά καθηλωτική εμπειρία. Κι ακριβώς επειδή δεν φοβάται να δείξει την αλήθεια στη λιγότερο «φιλτραρισμένη» εκδοχή της, μένει μαζί σου πολύ μετά το τέλος της.
