Λίγο πριν το «Λαχταρώ» της Σάρα Κέιν κάνει πρεμιέρα στη Θεσσαλονίκη, η ηθοποιός Άννα Ευθυμίου μιλά στη Vwoman για τις προκλήσεις του έργου που θα συζητιέται για πάντα 

Της Κικής Τσάνη

Αυτήν την Παρασκευή, το ΚΘΒΕ παρουσιάζει το «Λαχταρώ» της Σάρα Κέιν, μια νέα παραγωγή που βυθίζεται στον ανθρώπινο ψυχισμό, εκεί όπου τα όρια δοκιμάζονται. Σε σκηνοθεσία και δραματουργική επεξεργασία της Χριστίνας Χατζηβασιλείου, το έργο ανεβαίνει για πρώτη φορά σε σκηνή του Κρατικού, μεταμορφώνοντας το Φουαγιέ του Θεάτρου Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών σε τόπο εξομολόγησης και εσωτερικής έντασης.

Γραμμένο λίγο πριν τον θάνατο της Κέιν, το «Λαχταρώ» λειτουργεί σαν μια βουτιά στους πιο μύχιους φόβους και επιθυμίες, ενώ δεν περιγράφει απλώς το τραύμα, αλλά το διασχίζει και το ζει.

Μέσα σε αυτό το εκρηκτικό υλικό, γεννιέται η αφετηρία της συζήτησής μας με την ηθοποιό Άννα Ευθυμίου, τη μία από τις τέσσερις φωνές του «Λαχταρώ», που αγκαλιάζοντας τη δυσκολία αυτού του έργου, ανυπομονεί να συνδεθεί ξανά με το κοινό της Θεσσαλονίκης.

Η Άννα Ευθυμίου αναγνωρίζει πως πρόκειται για ένα πολύ καινοτόμο έργο, ειδικά για την εποχή που γράφτηκε και πιστεύει πως η ματιά της Χριστίνας Χατζηβασιλείου δίνει μία νέα προσέγγιση που ήταν πρόκληση για την ίδια.

«Δεν είναι γραμμένο με τη μορφή ενός θεατρικού κειμένου όπως το ξέρουμε. Είναι από τα πιο γνωστά έργα της Κέιν και το περιεχόμενο αφορά στα τραύματα διαφόρων ειδών, του έρωτα, παιδικά, γονεϊκά. Πρόκειται για τέσσερα πρόσωπα σε μία ιδιαίτερη αφήγηση, ένα αρκετά αφαιρετικό έργο θα έλεγα, όμως το διαφορετικό στη δική μας παράσταση είναι η ανάγνωση της σκηνοθέτιδάς μας, η οποία είναι πολύ ισχυρή και πιστεύω ότι κάνει το κείμενο πιο καθαρό, αφού το στοίχημά μας είναι να μπορέσει να γίνει κατανοητό στον κόσμο», λέει η κ. Ευθυμίου.

Σημειώνει μάλιστα πως τόσο η ίδια όσο και οι υπόλοιποι συντελεστές αντιμετώπισαν το έργο διαφορετικά από κάθε άλλο, αφού δεν είχε προκλήσεις μόνο η εκμάθηση ενός τόσο δύσκολου κειμένου αλλά και η ένωση αυτών των τεσσάρων φωνών ώστε να γίνουν μία.

«Φυσικά, πρόκληση είναι και το ίδιο το περιεχόμενο. Δεν υπάρχει ελπίδα φωτός στο κείμενο, όμως η σκηνοθέτιδά μας του φέρθηκε με φροντίδα και αγάπη και με αντίστοιχο τρόπο και σε εμάς. Έτσι, παρά τις κειμενικές δυσκολίες και τη σκοτεινιά του έργου, η περίοδος που προετοιμαζόμαστε κύλησε πολύ ευχάριστα και ανυπομονούμε να ανέβουμε στη σκηνή», συμπληρώνει.

«Δεν θα μπορούσα άλλωστε να κάνω διαφορετικά, καθώς αυτό είναι το επάγγελμά μου. Είμαι εξοικειωμένη και εκπαιδευμένη, επειδή κάθε ρόλος πρέπει να δικαιολογείται εκ πρώτης από τον ηθοποιό. Για εμένα η προσέγγιση είναι η κατανόηση και η κατανόηση όσον αφορά σε αυτό το έργο ήταν επίπονη. Έτσι, γίνεται σημαντική και η τεχνική. Δεν είναι στα καθήκοντά μου ως ηθοποιός να υποφέρω για να αισθανθεί ο θεατής, αλλά σκοπός μου είναι να ενσαρκώσω λόγια με ουδέτερο τρόπο ώστε να υπάρξει τέρψη», τονίζει η κ. Ευθυμίου.

Η ίδια το έχει αποδείξει άλλωστε μέσα από την πορεία της τα τελευταία 20 χρόνια. Περιγράφει με χαμόγελο τις δουλειές της στη Θεσσαλονίκη, στην Αθήνα αλλά και στο εξωτερικό, τις συνεργασίες με ταλαντούχους σκηνοθέτες και τις παραστάσεις που έχει συμμετάσχει. Και όπως λέει, το 2021 ήταν μία χρονιά σταθμός, αφού από τότε βρίσκεται στο ΚΘΒΕ, εκεί από όπου ξεκίνησε.

Για την Άννα Ευθυμίου, το θέατρο ήταν αυτό που οι περισσότεροι θα αποκαλούσαμε όνειρο, η ηθοποιός όμως το ονομάζει επιλογή.

«Στα 18 δεν έχουμε τα εχέγγυα και τη γνώση του εαυτού μας για να αποφασίσουμε για το μέλλον μας. Ούτε η κατάρτιση του σχολείου είναι πλήρης για να μας βοηθήσει σε αυτό. Όμως μεγαλώνοντας πρέπει να αναρωτιόμαστε και να επιλέγουμε, είτε κάτι που θα μας ταιριάξει περισσότερο είτε να επαναπροσεγγίζουμε την πρώτη μας επιλογή, ειδικά όταν ορίζει τον τόπο που θα μείνουμε, την καθημερινότητά μας, τον κύκλο μας και την ψυχολογία μας. Και αυτήν τη συζήτηση με τον εαυτό μας πρέπει να την κάνουμε ανά τακτά διαστήματα», λέει η κ. Ευθυμίου.

«Προσωπικά, επιλέγω το ΚΘΒΕ και μου αρέσει πάρα πολύ. Είναι ένα ensemble ηθοποιών και γνωριζόμαστε όλοι μεταξύ μας, όμως ανανεώνεται και ανακυκλώνεται συχνά. Επομένως, αφενός έχεις την ευχαρίστηση να δουλεύεις με ανθρώπους που εξελίσσονται και αυτοί μαζί με εσένα και αφετέρου να γνωρίζεις και καινούργιους συναδέλφους, που πάντα έχει ενδιαφέρον», αναφέρει.

Ιδιαίτερη αναφορά κάνει και στο κοινό της Θεσσαλονίκης, που χαρακτηρίζει πολύ απαιτητικό, κάτι που όμως την ιντριγκάρει. «Εδώ ο κόσμος στηρίζει παραστάσεις που δεν είναι ακριβώς mainstream και με ενθουσιάζει όταν βλέπω να γεμίζουν θέατρα με έργα που αγαπιούνται πραγματικά. Ακόμα και το ΚΘΒΕ που είναι ένα κρατικό θέατρο, ανεβάζει παραστάσεις για όλα τα γούστα. Θα ευχαριστηθεί και αυτός που θέλει να γελάσει αλλά και εκείνος που θέλει να δει Σάρα Κέιν», σημειώνει και στέκεται μάλιστα στη δημιουργό του «Λαχταρώ».

«Δυστυχώς, έχει μείνει στο μυαλό μας δια μέσου της επιλογής της να τερματίσει τη ζωή της, ενώ κατά τα άλλα δεν ξέρουμε τίποτα για την προσωπική της ζωή, όπως επέλεξε η ίδια. Λυπάμαι που την ξέρουμε λόγω της αυτοχειρίας της, γιατί ήταν μία σπουδαία ποιήτρια και συγγραφέας και θα έπρεπε να την ξέρουμε πρώτα για αυτό», επισημαίνει.

«Μακάρι να γίνονται ωραίες δουλειές σε αυτές τις δύσκολες μέρες, που πολλά και διάφορα γίνονται στον κόσμο. Είναι μία αφύπνιση συνείδησης, γιατί το θέατρο έχει μία επαναστατική ιστορία στο όνομά του. Επί χούντας απαγορευόταν, επί ναζί έκαιγαν βιβλία και το βλέπω ως μία ελευθερία σκέψης που εγείρει συνειδήσεις. Τουλάχιστον έτσι πιστεύω και ελπίζω», καταλήγει η κ. Ευθυμίου.