Από τη Θεσσαλονίκη και μέχρι την άλλη άκρη της γης, το brand Ankoriália ξεχωρίζει για τις συγκλονιστικές λεπτομέρειες που κάνουν ένα κόσμημα πραγματικό έργο τέχνης
της Κικής Τσάνη
Πολλοί λένε ότι τα κοσμήματα που φτιάχνει θυμίζουν αρχαιολογικά ευρήματα. Η ίδια, κάθε φορά που σχεδιάζει, σκαλίζει ή δημιουργεί με τη μέθοδο του χαμένου κεριού, περιηγείται σε έναν μαγικό κόσμο, γεμάτο ζωηρές νεράιδες, σαγηνευτικές μάγισσες και πολιτισμικά στοιχεία. Πάντως, το σίγουρο είναι πως η Άννα Καφφετζή, δημιουργός του brand Ankoriália, φτιάχνει κοσμήματα που δεν θυμίζουν, αλλά είναι κυριολεκτικά έργα τέχνης.
Κι αν θαυμάζουμε ένα γλυπτό και εντυπωσιαζόμαστε με τις λεπτομέρειες που φέρει, φανταστείτε τι θαύματα κάνουν τα χέρια της Άννας στα κοσμήματα που φτιάχνει με την τέχνη της μικρογλυπτικής.

Η δημιουργός είναι μάλιστα ο ορισμός του… one woman show, όπως χαρακτηρίζει η ίδια την καθημερινότητά της, αφού όσα αφορούν στο Ankoriália περνούν από τα χέρια της. Φυσικά, ο μαγικός κόσμος που έχει φτιάξει γύρω από το brand δεν θα μπορούσε να μην αντικατοπτρίζεται στον χώρο της, ένα παραμυθένιο spot στην πλατεία Μαβίλη, στον αριθμό 19, όπου κυριαρχεί η μυστηριακή διάθεση και το vintage στοιχείο, κάτι που αγάπησε μέσω του πατέρα της. Εκεί, η έμπνευση από τη φύση και τον άνθρωπο, γίνεται σχέδια και μετά κοσμήματα, που ταξιδεύουν σε όλον τον κόσμο, με το κοινό της Αμερικής να είναι το πρώτο στη λίστα πωλήσεων της Άννας. Άνθρωποι στην Αυστραλία αλλά και πολλές χώρες της Ευρώπης βρίσκουν επίσης ενδιαφέρον στις δημιουργίες της και αυτό δεν παύει να τη συγκινεί κάθε φορά.
«Όταν γίνεται μία παραγγελία, ψάχνω στο google earth σε ποια γειτονιά αυτού του κόσμου θα ταξιδέψει το κόσμημά μου και είναι κάτι που με εξιτάρει κάθε φορά. Το να σκέφτομαι πού θα φορεθεί αυτό που έφτιαξα με τόση αγάπη, φέρνει κι άλλη έμπνευση και χαρά για να συνεχίσω», λέει η Άννα Καφφετζή στη Vwoman.

Στη Θεσσαλονίκη βρίσκεται τα τελευταία 10 χρόνια. Γεννήθηκε στην Ξάνθη, μία πόλη που έχει βαθιά μέσα στην καρδιά της και σπούδασε στο Παιδαγωγικό. Από την εφηβεία της είχε τρέλα με το να κατασκευάζει πράγματα με τα χέρια της κι έτσι γρήγορα άρχισε να φτιάχνει κοσμήματα που ήθελε να φοράει η ίδια και μάλιστα με πολυμερικό πηλό.
«Ο ελεύθερος χρόνος μου ήταν αφιερωμένος σε αυτό ακόμα κι όταν σπούδαζα. Παράλληλα, έραβα και διακοσμούσα διάφορα αξεσουάρ. Θέλει υπομονή αλλά με ηρεμούσε πάρα πολύ αυτό. Οπότε, συνέχισα να το κάνω πολύ άνετα χωρίς κάποιο σκοπό. Ταυτόχρονα όμως παρατηρούσα ότι μου άρεσε πάρα πολύ η γλυπτική και όσο περνούσε ο χρόνος, τα κοσμήματά μου έπαιρναν άλλη μορφή και καταλάβαινα ότι έχω μία κλίση προς αυτήν», σημειώνει.
Αν και γράφτηκε σε μία σχολή για γλυπτική φιγούρας, έμεινε μόλις για τρεις μήνες γιατί τελικά διαπίστωσε ότι πέρα από τις αρχικές γνώσεις, η αντίληψη γύρω από τη λεπτομέρεια ήταν καθαρά προσωπική υπόθεση και με πολύ μεράκι κατέληξε να είναι αυτοδίδακτη. Και μετά τον πηλό, αποφάσισε ότι της ταιριάζει το μέταλλο, ένας άλλος και πολύ πιο απαιτητικός κόσμος. Και την κέρδισε!

«Ήθελα μία ιδέα που θα μου έρθει, να μπορώ να την υλοποιήσω με τα χέρια μου. Βοήθησε το γεγονός ότι έχω και εικόνες από την οικογένειά μου και κυρίως από τον πατέρα μου, που είναι ένας φανταστικός καλλιτέχνης. Βέβαια, το κάνει για τον ίδιο. Οπότε από μικρή τον έβλεπα να ασχολείται με το ξύλο, να κάνει τρομερές κατασκευές και ξυλόγλυπτα και να συλλέγει. Αυτό το κληρονόμησα κι εγώ. Παρατηρώ και συλλέγω. Ξύλα, κοχύλια και ό,τι μπορείς να φανταστείς και ενθουσιάζομαι πάρα πολύ με όλα αυτά», τονίζει.
«Το μέταλλο έχει πολλές τεχνικές, μερικές αρχαίες που δυστυχώς χάνονται. Παρόλα αυτά, εγώ αποφάσισα να κάνω μικρογλυπτική και τα κοσμήματά μου γίνονται με την τεχνική του χαμένου κεριού, όπου σκαλίζω τα πρωτότυπα σχέδια σε κερί και έπειτα χυτεύονται σε ασήμι και σε μπρούτζο. Οπότε στην ουσία συνέχισα να κάνω αυτό που μου άρεσε, απλά σε μικρότερη κλίμακα. Ήθελε τόλμη να εμπιστευτώ τις δυνάμεις μου για να κάνω ελεύθερα αυτά που με εκφράζουν ολοκληρωτικά. Στην αρχή, υπήρχε φόβος και δισταγμός για το αν θα έχουν ανταπόκριση αυτά που χαροποιούν και ικανοποιούν εμένα γιατί είναι τεράστια έκθεση το να δίνεις την ψυχή σου σε κάτι που προορίζεται για έναν άλλον άνθρωπο», λέει η Άννα.

«Πλέον λέω ότι μακάρι να μπορούσα να καταγράψω ή να σημειώσω τις αντιδράσεις του κόσμου. Αγκαλιάζουν πολύ τα κοσμήματά μου. Λατρεύω τα αυθόρμητα σχόλια και αυτά που πιάνουν εντελώς το vibe, που καταλαβαίνουν δηλαδή τι είχα εγώ στο μυαλό μου. Βέβαια, πολλές φορές μου μιλούν για διαφορετικά συναισθήματα και εικόνες που δημιουργούνται στο μυαλό τους από αυτά που είχα εγώ και αυτό είναι εκπληκτικό. Εκτιμούν και τη δουλειά που υπάρχει πίσω από το κόσμημα και χαίρομαι όταν το βλέπουν ως κάτι τόσο ξεχωριστό. Για παράδειγμα, μου λένε για κάποια ότι μοιάζουν με αρχαιολογικά ευρήματα ή ότι θα μπορούσαν να τα φοράνε σειρήνες και γοργόνες. Εκεί είναι που ενθουσιάζομαι ακόμα πιο πολύ», προσθέτει.
Άλλωστε είναι μέσα στο φάσμα των επιρροών της. «Εμπνέομαι κυρίως από αρχαίους πολιτισμούς και την απόκρυφη λαογραφία. Εκεί συναντάμε πολλές κουλτούρες, παραμύθια και μάγισσες, νεράιδες, νύμφες ή μαγεμένα δάση. Ώρες ώρες σκέφτομαι κι εγώ ότι αυτές οι μυθολογικές φιγούρες θα μπορούσαν να στολίζονται με κάποια από τα κοσμήματα που φτιάχνω. Στην εποχή μας υπάρχει η μαζική κατανάλωση όμως υπάρχουν και πολλοί που αναζητούν διάφορα brands και θέλουν να στολίζονται με κάτι διαφορετικό. Και κάτι που πάντα προσέχω είναι ότι θέλω οι δημιουργίες μου να παντρεύουν το παλιό με το καινούργιο», σημειώνει.

Πέρα από τις γλυπτικές λεπτομέρειες, η Άννα λατρεύει τις έντονες γεωμετρίες αλλά και τον φυτικό διάκοσμο, που χρησιμοποιεί σε πολλά σχέδιά της. Άλλωστε, όπως λέει, αυτό το… μπέρδεμα, είναι που κάνει διαχρονικά τα κομμάτια. Η φύση πρωταγωνιστεί στις δημιουργίες της όπως επίσης και η θηλυκή ενέργεια. «Πάντα έχω κάτι τέτοιο στο μυαλό μου όταν σχεδιάζω», επισημαίνει. Ξεχωριστή θέση στην καρδιά της έχουν τα μαργαριτάρια και ημιπολύτιμοι λίθοι και, όπως λέει, αν και τα σχεδιάζει όλα στο χαρτί, σπάνια ακολουθεί την ιδέα στο κερί, αφού όσο σκαλίζει, πάντα η φαντασία νικάει στο τέλος.
«Το να σκαλίζω είναι το καταφύγιό μου. Αφού γίνει η χύτευση, το μοντέλο περιμένει να το λιμάρω, να το καθαρίσω και αυτήν την ακατέργαστη επιφάνεια να την κάνει λαμπερή και όμορφη», συμπληρώνει.
Η Άννα σχεδιάζει κολεξιόν, στις οποίες προσθέτει κομμάτια και αυτό που καταλαβαίνει κανείς από τη δουλειά της, είναι ότι το κάθε κόσμημα δεν μοιάζει με κανένα άλλο, ακόμα και αν είναι το ίδιο σχέδιο. «Είναι η τέλεια ατέλεια του να φτιάχνεις κάτι με τα χέρια σου», λέει χαρακτηριστικά.

Φυσικά, αναλαμβάνει και ειδικές παραγγελίες, κάτι που την ιντριγκάρει πάρα πολύ, αφού παρακολουθούν τη δουλειά της και την εμπιστεύονται. Το παν για την ίδια είναι ο αμοιβαίος σεβασμός και η διάθεση για συνεργασία και καλή επικοινωνία. «Το να φτιάξω κάτι με στοιχεία που μου δίνουν βάζοντας τη φαντασία μου και τη δημιουργικότητά μου είναι πάντα πολύ συγκινητικό», αναφέρει.
Αυτό που της αρέσει είναι ότι τα τελευταία χρόνια, το κόσμημα μετατρέπεται σε ένα εργαλείο που μπορείς να το φορέσεις ακόμα και με καθημερινά ρούχα. «Ο κόσμος αγαπά τα ιδιαίτερα αξεσουάρ και το βιώνει ως κάτι άλλο από το ρούχο. Δεν έχει ώρα, ούτε περίσταση. Κι αυτή είναι η μαγεία του», αναφέρει.
Στη γειτονιά της Μαβίλη, που το Ankoriália βρήκε το σπίτι του τον τελευταίο χρόνο, της αρέσει που υπάρχουν πολλά δημιουργικά εργαστήρια. «Όλοι δουλεύουμε μέσα σε αυτά. Είναι σαν κοινό σημείο αναφοράς, σαν να είσαι κάπου εκτός αλλά παράλληλα σε ένα μεγάλο αστικό τοπίο», σημειώνει.

Πλέον έχει μάθει να αναγνωρίζει και τι αρέσει στο αγοραστικό κοινό. «Στη Θεσσαλονίκη θέλουν να σε γνωρίσουν και να σε εμπιστευτούν πρώτα. Στην Αθήνα υπάρχει μία άλλη τάση, μία περιέργεια. Γιατί ίσως υπάρχουν πάρα πολλά brands εκεί και ο κόσμος λειτουργεί έτσι. Έτσι, έχω πολύ μεγάλο κοινό από την Αθήνα. Δεν θα μπορούσα όμως να ζήσω εκεί, γιατί εδώ έχω τις κεραίες μου συνέχεια ανοιχτές για έμπνευση και μπορώ να το ελέγξω. Βέβαια, τα περισσότερα κοσμήματα τα στέλνω στο εξωτερικό, κυρίως στις ΗΠΑ. Αλήθεια, δεν ξέρω πώς να περιγράψω το συναίσθημα το να επιλέγουν να φοράνε τα κοσμήματά μου σε μια άλλη κουλτούρα, σε έναν άλλο πολιτισμό. Και όταν συμπληρώνω τα στοιχεία της παραγγελίας μπαίνω στον χάρτη και λέω “πού θα πάει τώρα αυτό το κόσμημα”», λέει γελώντας.

Η ιδιαιτερότητα των κοσμημάτων της φυσικά δεν έχει αφήσει ασυγκίνητους στιλίστες, φωτογράφους και ανθρώπους της μόδας που απευθύνονται στην Άννα για να φιλοξενηθούν οι δημιουργίες της σε περιοδικά, video clips και άλλα projects, ενώ highlight ήταν όταν την προσέγγισαν για να χρησιμοποιηθούν μερικές καρφίτσες μαλλιών για τα γυρίσματα μίας ταινίας. «Λατρεύω τις συνεργασίες γιατί τις θεωρώ πράξεις αλληλεγγύης για όμορφες δουλειές και ωραία αποτελέσματα», καταλήγει.






